, ,

Industrie verliest het van wereldwijde opstand tegen plastic

Amsterdam, 27 november 2018– Een goed gedocumenteerd en uitgebreid achtergrondartikel in The Guardian analyseert de huidige wereldwijde revolte tegen plastic. Sinds enkele jaren heeft het publiek de plasticsoep omarmd als een van de grootste milieuproblemen van onze tijd die moet worden opgelost. De omslag kwam volgens de auteur na de maatschappelijke ophef over microplastics in cosmetica (overigens zonder te verwijzen naar het succes van de Beat the Microbead campagne die de Plastic Soup Foundation in 2012 startte). Consumenten pikten het niet langer dat ze door hun haren te wassen medeschuldig waren aan het veroorzaken van de plasticsoep, omdat fabrikanten natuurlijke ingrediënten in shampoos en scrubs hadden vervangen door de veel goedkopere microplastics.

Waar gaat het nu om?

Een gelegenheidsalliantie van verschillende industriële sectoren pareert bezwaren tegen plastic vervuiling al decennialang met een strategie die er primair op gericht is zoveel mogelijk plastic te kunnen blijven produceren en verkopen. Deze strategie berust volgens het artikel op twee pijlers:

  • de consument is verantwoordelijk voor plastic afval en niet de producent. Belanghebbende industrieën financieren organisaties die deze boodschap verkondigen. In de Verenigde Staten heet die organisatie Keep America Beautiful. In Nederland is dat zusterorganisatie Nederland Schoon;
  • het promoten van recycling van huishoudelijk plastic afval. De suggestie is dat plastic goed gerecycled kan worden en dat het milieuprobleem zo opgelost kan worden. In werkelijkheid wordt slechts een heel klein percentage gerecycled en zijn die producten van inferieure kwaliteit. Bovendien wordt lang niet al het plastic ingezameld.

Maar: het publiek accepteert deze strategie niet langer en krijgt overheden aan zijn zijde. Dit betekent onder meer dat sommige plastic producten nu daadwerkelijk verboden gaan worden en de overheid producenten zelfs meer en meer verantwoordelijk stelt voor de afvalfase van hun producten.

De auteur signaleert echter een paradox; terwijl we leren hoe ernstig de plasticsoep is, leren we ook hoe moeilijk en ingewikkeld het is om dit probleem op te lossen. Zo is de plasticindustrie mondiaal georganiseerd en daardoor moeilijk aan regels te onderwerpen. Aan de andere kant: nooit eerder was er zo’n momentum als nu om de plasticsoep echt aan te gaan pakken.


Lees ook: Ongekend zware lobby industrie tegen voorstellen Europese Commissie