Blogs van gastredacteuren over alles wat met plastic soup te maken heeft.

,

Dweilen met de plastickraan open

Recyclen. Dat is nu echt een woord waar ik blij van word. Het klinkt als het vrolijke schjwiep-schjwiep-schjwiep van een springtouw met vederlichte meisjes in frisse zomerjurkjes die zingend op en neer veren. De moeiteloze beweging die eeuwig door kan gaan, het perpetuum mobile van Leonardo da Vinci. Recyclen klinkt naar gezond, zuinig en verstandig. Iets waar iedereen voor is en niemand tegen.

Bij recyclen denk ik aan de pompoenschillen, broccolistronkjes en al het andere groen dat overblijft in mijn keuken: ik stop het in de groene bak en koop het even later als compost terug om er mijn tuin mee te vertroetelen. Ik denk aan het kastje dat te klein werd voor alles wat ik wil bewaren. Het staat nu in de kringloopwinkel en begint morgen aan een nieuwe verzameling in een ander huis. Niets dan goeds, recyclen.

Ook plastic recyclen klonk me in eerste instantie als muziek in de oren. Het leek me een zonnige oplossing voor het duistere probleem van het plastic dat de wereld steeds meer in zijn greep krijgt: de plastic flessen, zakjes, stoelen – wat is eigenlijk niet van plastic – die als zwerfafval op straat en in de rivieren belanden, naar zee stromen en daar – uiteengevallen in kleine stukjes – de magen van onfortuinlijke vogels en vissen verpesten. Of de plastic microvezels die in de lucht zweven en onze gezondheid bedreigen. Recyclen klonk als een daadkrachtige stap tegen dat soort narigheid.

Tot ik me ging verdiepen in de getallen. De hoeveelheid nieuw on-gerecycled plastic op de wereld neemt in schrikbarend tempo toe. In 2018 kwam er 380 miljard kilo bij, binnen een jaar of tien is dat 530 miljard kilo plastic per jaar. Hoeveel er dan als zwerfafval eindigt – op het land, in het water of in de lucht – is niet precies bekend. Minstens 16 miljard kilo per jaar, misschien veel meer. Grote multinationals beweren dat al hun verpakkingen in 2025 van gerecycled plastic zijn. Dat lijkt een volstrekt onhaalbare kaart, maar los daarvan: het blijven plastic verpakkingen. En die eindigen toch weer deels in de oceaan, de ‘longen’ van de wereld. Of in onze eigen longen.

Bij plastic recyclen denk ik nu niet meer aan een vrolijk schjwiepend springtouw, maar aan verwoed dweilen met de kraan open. Een PET-fles van gerecycled plastic kost minder aardolie dan een fles van nieuw plastic. Dat is goed, maar het Grote Plastic-probleem lossen we er niet mee op.

De enige echte oplossing heeft de eenvoud van een fris zomerjurkje: veel minder plastic spullen op de markt brengen. Om te beginnen: géén spullen die we maar één keer gebruiken, zoals PET-flessen en plastic zakjes. En het plastic dat er dan toch komt: heel efficiënt inzamelen, bijvoorbeeld met een statiegeldregeling.

Met al die slimme mensen op de wereld kunnen we die beweging toch moeiteloos in gang zetten. Vederlicht en vrolijk. Schwjiep-schwjiep-schwjiep.

 

Renske Postma

(foto: Jeroen Gosse)

Het geheim van anti-rimpelcrème

Mijn overgrootmoeder vierde haar honderdste verjaardag omringd door een grote schare kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Bij iedere felicitatie vroeg ze beduusd of dat werkelijk waar was, dat ze honderd was geworden. “Honderd ….”, mompelde ze dan tevreden, en je zág haar wegdromen naar het meisje dat een kleine eeuw geleden op klompen door het Friese dorpje klepperde. Haar rug was kromgetrokken als een gedroogd appeltje. De donkerblauwe feestjurk slobberde om haar dunne lijf. Toch was ze voor ons, achterkleinkinderen, een indrukwekkende verschijning vanwege haar onwaarschijnlijk rimpelige gezicht. Diep doorgroefd was het, als een verfrommeld stuk papier.

Toen ik de eerbiedwaardige leeftijd van dertig bereikte, gaven plagerige vrienden me een potje Oil of Olaz cadeau om aanstormende ouderdomsverschijnselen te bestrijden. Op de televisie werd de crème aangeprezen door een pakweg vijftigjarige dame met de huid van een twintigjarige. Hoe dat kon, hield ze in het midden: “het geheim van een jonge huid is het geheim van Olaz”.

Cosmeticafabrikanten zetten zich onvermoeibaar in voor de rimpelloze dameshuid. Jaar na jaar verschijnen nieuwe crèmepjes op de markt die nog meer jeugdigheid beloven. Als ik me 28 dagen consequent insmeer met Olaz Total Effects levert dat zichtbaar resultaat op, belooft de website. Als bewijs staan er foto’s van een jongedame, voor en na.

Op verzoek van de Plastic Soup Foundation nam de Vrije Universiteit Amsterdam een likje anti-rimpelcrème onder de loep (Olaz anti-rimpel SPF15 dagcrème). In zo’n potje blijken ongeveer 1,5 miljoen piepkleine stukjes polyethyleen te zitten, plastic dus. Iedere keer dat je deze crème gebruikt, wrijf je ongeveer 90.000 stukjes plastic op je gezicht.

Grote kans dat je wat van dat plastic inslikt, als er crème op je lippen komt of aan je vingers blijft zitten. De plasticdeeltjes die de onderzoekers aantroffen, zijn zo klein dat ze zich door de darmwand zouden kunnen wringen en in je bloed en organen kunnen komen. Of dat echt gebeurt en wat dat met je gezondheid doet, is nu nog niet bekend.

Mijn cadeautje van destijds staat nog altijd in de kast, onaangeroerd, want ik koester het als een vrolijke herinnering. Daar blijft je geest misschien wel jong bij, maar je huid niet. Die begint dan ook kenmerken van een vijftigplusser uit het pre-Olaz-tijdperk te vertonen: tevreden op weg naar verfrommeld, maar plasticvrij papier.

Renske Postma

Foto: Jeroen Gosse

 

,

Mijn plasticdagboek

Zeven uur, buiten loeit een ijzige storm. Mijn warme fleecetrui zit onder de poezenharen, dus ik klop hem stevig uit. Plastic microvezels stuiven in het rond. Ze komen in mijn longen en nestelen zich misschien wel in het longweefsel. Met viezigheid en al, want die trui is niet brandschoon. Blij dat ik geen astma heb.

Tijd voor een stormachtige ochtendwandeling door het park. In de vijver dobbert een leeg frietbakje. Ik vis het eruit en gooi het in de prullenpak. Sommige virussen en bacteriën voelen zich op plastic helemaal thuis, nog meer dan in de natuur. Ze zitten vast ook op de piepkleine plasticrestjes die op mijn vingertoppen zijn achtergebleven.

Even later worstel ik me door een ingewikkeld rapport. Ik kan me moeilijk concentreren. Is dat cafeïnegebrek of zit er inmiddels ook plastic in mijn brein? Ik spoel die laatste gedachte met een flinke slok cappuccino weg.

Mijn maag begint te rommelen. De biologische meergranencrackers, kaas en humus zijn hygiënisch in plastic verpakt. Mijn lunch is ongemerkt gekruid met piepkleine stukjes nanoplastic. Ze belanden in mijn darmen en wie weet wandelen ze via de darmwand verder naar mijn bloed en lymfestelsel. Dat lijkt me ongezond, maar misschien ben ik wel goed geconserveerd.

De middag is productief, ik typ op plastic toetsen, bel met mijn telefoon in plastic beschermhoesje, maak aantekeningen met een plastic pen. Dan is het tijd om mijn hoofd leeg te rennen. De soepele synthetische sportkleren laten minieme plasticdeeltjes achter op mijn huid, zo klein dat ze zich misschien wel in mijn cellen kunnen wurmen. Ik wijk uit voor een kersverse moeder met kinderwagen. Kreeg haar baby in de baarmoeder al plastic binnen, via de placenta en de navelstreng? Hij ziet er heel natuurlijk uit.

De hardloopkleren gaan meteen in de wasmachine en de droger, zodat er morgen een fris setje ligt. Zodra ik de deur van de droger opendoe, stoomt er weer een wolk microvezels in mijn longen.

Manlief roert ondertussen mosselen en vis door de paella. Die hebben van de plasticsoep in de oceaan gegeten. Het plastic heeft zich opgehoopt in hun vissenlijf en belandt nu ook in mij. Terwijl ik even later heerlijk lig te slapen, banen illegale micro- en nanoplastics zich mogelijk een weg door mijn lichaam. Als dat zo is, hoop ik maar dat het immuunsysteem ze oppakt en uitzet, net als andere ongewenste stoffen, maar het is niet zeker of dat met plastic goed werkt.

De volgende ochtend, zeven uur, begint een nieuwe plasticdag. Ik zal weer plastic inademen, eten en drinken. Vijftien onderzoekers gaan uitpluizen wat dat met mijn gezondheid doet. Dat is tegelijkertijd slecht en goed nieuws. Ik voel me kiplekker, maar voor de zekerheid ga ik vandaag nog op plasticdieet.

Renske Postma

Foto door Jeroen Gosse

 

,

De rommelige waarheid over het sigarettenfilter

Blauwe rook kringelt omhoog van mijn terras. Na het laatste trekje wordt een vleeskleurig filter bedachtzaam de tuin in geschoten, tussen de rozen en de rododendrons. Ik voel een schokje. Rommelig vind ik de sigarettenpeuken in mijn tuin, op straat en op het strand. “Ach joh, dat vergaat toch”, is de standaard reactie op mijn fronsende blik. Een opmerking die me de mond snoert, want als het vergaat is het truttig er iets van te vinden.

Mijn schokje wordt een schok als ik op de site van CNN de dirty truth about cigarette filters lees. Wat blijkt: in sigarettenfilters zit cellulose acetaat, een plastic dat alleen onder extreme omstandigheden vergaat. In de afvalwaterzuivering lukt dat wel, maar in mijn tuin en op het strand zijn filters praktisch niet afbreekbaar. Daar vallen ze langzaam uiteen in steeds kleinere deeltjes die je uiteindelijk met het blote oog niet meer ziet. Het lijkt of het filter is vergaan, maar het plastic is er nog steeds. Het zit in de grond en in het water. En wie weet in mijn rozen en het kikkerdril.

Er slingeren verbijsterend veel peuken rond op de wereld. Het is het meest weggegooide plastic item. Jaarlijks gaan zo’n 6 biljoen sigaretten over de toonbank. 90% daarvan heeft een filter met plastic. Bij elkaar levert dat meer dan een miljoen ton plastic afval op. Ook bij clean ups op de Nederlandse toeristenstranden zijn sigarettenpeuken het meest aangetroffen plastic afval. En inderdaad: als ik op blote voeten door het mulle strandzand banjer, voel ik regelmatig een peuk tussen mijn tenen.

In sigarettenfilters zit niet alleen plastic, maar ook een cocktailtje van giftige stoffen: arseen (rattengif!), lood, nicotine en pesticiden. Als het weggegooide filter uiteenvalt, sijpelen die chemicaliën de grond of het water in. Op een universiteit in de VS deden ze een proefje: ze lieten vissen zwemmen in water waar 24 uur sigarettenpeuken in gedobberd hadden (één filter per liter). Na een paar dagen was de helft van de vissen dood.

Filters zijn bedacht om de gezondheid van de roker te verbeteren. Dat doen ze niet, blijkt uit weer een ander onderzoek. De kans op longkanker lijkt door het filter zelfs groter te worden.

Wás het maar truttig om sigarettenfilters rommelig te vinden. Met terugwerkende kracht zou ik alle weggeschoten filtertjes tussen de rozen en de rododendrons en ook de peuken tussen mijn tenen met een ontspannen glimlach aanvaarden. De waarheid is helaas veel rommeliger dan ik dacht.

Gelukkig ligt ook de oplossing voor het oprapen: verbied de filtersigaret. Daar gaat alles en iedereen op vooruit.

Renske Postma

Foto: Jeroen Gosse

, ,

De plasticbouillon in mijn lijf

Dankzij onze nationale held Boyan weten we het tegenwoordig allemaal: de oceanen zitten vol plastic. Zelfs in de Marianentrog, een afgrond in de Stille Oceaan, dwarrelen tot op elf kilometer diepte minuscule stukjes plastic. Ver weg, dacht ik eerst nog, maar onze eigen Noordzee blijkt ook een goed gevulde plasticsoep en zelfs die lieflijke Maas voert onafgebroken plastic rommel met zich mee. Ik wacht op het bericht dat er plastic in het grondwater onder mijn voeten zit. Maar daar houdt het dan ook op, dichterbij komt het niet. Dacht ik. Hoopte ik.

Tot ik een lijstje onder ogen kreeg. Een lijstje vol spullen die ik dagelijks gebruik. Spullen van plastic en spullen waarvan ik nooit vermoed heb dat er plastic in zou kúnnen zitten (theezakjes, tafelzout, honing, bier …). De Plastic Soup Foundation en de Vrije Universiteit Amsterdam testen dit jaar wat die spullen achterlaten in ons lijf. Die vraag is nooit bij me opgekomen.

Op de testlijst tref ik ‘plastic waterkoker’ aan. Onmiddellijk plopt een haarscherpe herinnering op: het lief pruttelende kokertje dat jarenlang mijn keuken opfleurde. Honderden liters thee heb ik ermee gezet. Ik voel een stoomwolk van gezelligheid. De test gaat uitwijzen of ik al theedrinkend piepkleine stukjes microplastic, hardmakers en vlamvertragers heb ingeslikt. Oeps.

De testlijst brengt meer verrassingen. Vermoedelijk masseer ik met mijn superzachte dagcrème dagelijks giftige weekmakers en bolletjes nano-plastic in mijn huid. Zonnebrand, douchecrème, shampoo, make-up: hetzelfde verhaal. Ik krijg een ongemakkelijk gevoel. Snel huppel ik voorbij de vraag wat weekmakers doen die blijkbaar in tampons worden gestopt.

Mijn huis blijkt propvol plastic te zitten dat de onderzoekers op gezondheidseffecten willen testen. Handige flesjes en bakjes in de keuken. De sportkleren waar ik me zo fit in voel. Het warme fleecedekentje op de bank. Mijn yogamatje voor een ontspannen moment. Het kleed voor de kachel, de gordijnen en zelfs de verf op de muren. Zitten al die spullen nu ook een beetje in mij?

Appelverkopers smeren op mijn favoriete fruit een glanzend kunststoflaagje. Voor de zekerheid wordt dat op alle foute stoffen getest: week- én hardmakers, vlamvertragers en fluoriden, micro- en nano-plastics. Het is bekend dat deze stoffen iets te maken hebben met typische aandoeningen van deze tijd, zoals ADHD, dementie en Parkinson. Ik twijfel even: wil ik dit echt wel weten?

Mijn oog blijft uiteindelijk lang hangen op ‘babymelkpoeder’. Zelfs daar zitten piepkleine plasticdeeltjes in. We krijgen dus van jongs af aan dagelijks plastic binnen. Zo komt die soep toch nog dichterbij, er zit waarschijnlijk een plasticbouillonnetje in mijn eigen lijf. Daar móet ik meer van weten.

Door Renske Postma

 

,

Blue Planet II live in concert in Ahoy

Venue Herbert Schulte – crab-foto door Miles Barton copyright BBC NHU 2017

Amsterdam, 19 februari 2019 – De succesvolle documentaireserie Blue Planet II is live in concert te zien op 6 maart 2019 in Ahoy Rotterdam op een 4K Ultra HD LED-scherm. Er waren 125 expedities, 39 landen en 600 duik-uren nodig om het leven op- en onder water in beeld te brengen met de modernste cameratechnieken, met een verbluffend realistisch formaat. De soundtrack is van componist en Oscar-winnaar Hans Zimmer en wordt live uitgevoerd door het 80-koppige City of Prague Philharmonic Orchestra.

Blue Planet II is de meest recente serie uit de reeks natuurdocumentaires van de BBC. In het najaar van 2017 was de serie nog te zien bij de Nederlandse Publieke Omroep en trok meteen bij aflevering één al meer dan 1 miljoen kijkers. Later werd de BBC-productie geprezen met diverse gerenommeerde filmprijzen waaronder de BAFTA Awards.

Onbekende diersoorten

20 jaar geleden begon de BBC met het maken van de eerste onderwaterserie Blue Planet. Deze werd door critici gezien als de nieuwe standaard voor onderzee documentaires. Nu is de filmploeg, een generatie later, weer op expeditie gegaan met hetzelfde doel: Het mysterieuze onderwaterleven vastleggen op een nooit eerder vertoonde manier. Daarnaast gaven de opnames onderzoekers de kans om nog nooit eerder ontdekte diersoorten te observeren. Hierdoor heeft de documentaire ook zijn steentje bijgedragen aan de wetenschap.

Aandacht voor plasticsoep

De documentaire besteedt ook aandacht aan de verslechterende staat van de oceaan. Onder andere door klimaatverandering en plasticsoep worden flora en fauna onder water bedreigd. Hartverscheurende beelden zijn te zien van de troep die door de oceaan zwerft. Niet alleen het afval zelf kan een bedreiging voor dieren vormen; door de verwering van het plastic kunnen chemische stoffen vrijkomen en aangetrokken worden. Omdat vissen en andere zeedieren zoals mosselen en oesters het plastic eten, eindigt het in de voedselketen en komt het uiteindelijk ook bij de mens op het bord.


Kaartverkoop

De kaartverkoop is van start via https://BluePlanetLive.nl. Naast de reguliere kaarten zijn er ook Solo Fish Seats. Zit zijn losse zitplaatsen die overblijven na andere boekingen, die tegen gereduceerd tarief worden aangeboden. Het is al mogelijk om Blue Planet II Live bij te wonen voor €25!

Winactie

Wij mogen 4 x 2 tickets weggeven voor deze voorstelling. Wil je kans maken? Deel op woensdag 20 februari een foto van een single-use plastic product wat jij vervangen hebt in je Instagram-story en tag ons (@plasticsoupfoundation) met #refusesingleuse #blueplanetlive OF voor de Facebook gebruikers, reageer met jouw foto in ons Facebook bericht en tag degene met wie je wilt gaan! Wij kiezen uit alle inzendingen 4 winnaars.


 

 

 

, ,

Het ultieme plasticdieet om je plastic footprint te verminderen

Amsterdam, 17 januari 2019 – We consumeren allemaal te veel plastic. Letterlijk, zelfs. Er zit plastic in ons eten, in het water dat we drinken, zelfs in de lucht die we inademen. Helaas beseffen de meeste mensen niet dat wanneer plastic in ons lichaam terechtkomt, het ons ziek kan maken. De chemicalieën in plastic en plastic deeltjes kunnen kanker veroorzaken, hart- en vaatziekten, de ziekte van Alzheimer, dementie, de ziekte van Parkinson, arthritis en impotentie en het kan schadelijk zijn voor ongeboren baby’s.  

Volgens de EU creëert een gemiddelde Europese burger jaarlijks ongeveer 31 kilo single-use plastic afval. De huidige overconsumptie van plastic moet verminderen – niet door alle plastic te verbieden, maar door een ‘plasticdieet’ te volgen. We zouden op ‘plasticdieet’ moeten gaan: bedrijven, winkels, overheden, en particulieren. Daarom heeft Plastic Soup Foundation het Ultimate Plastic Diet ontwikkeld.

Een duurzaam alternatief voor plastic zakjes voor groenten en fruit.

Het dieet draait om het wegnemen van de zorgen over de effecten van plastic op de menselijke gezondheid. Daarnaast vermijd je plasticlekkage naar het milieu en uiteindelijk richten we ons op de vermindering van de plasticproductie. 

Maar hoe werkt het? We hebben het plasticdieet opgedeeld in zes onderdelen: badkamer, keuken, reizen, vrije tijd, huishouden en tuin. In elk van deze categorieën is er een lijst van te vermijden plastic, en een alternatief ervoor. Dit dieet is geschikt voor iedereen die een verschil wil maken in plasticconsumptie – van de totale beginneling tot de eco-heads.  

We begrijpen dat een strict plasticdieet heel moeilijk is en onpraktisch om vol te houden. Dagelijkse plastic, zoals het plastic in je auto, je telefoon of je laptop zijn niet te vermijden. Dit dieet biedt je de handvatten om een verschil te maken, een begin te maken met het verminderen van single-use plastic in het dagelijks leven. We raden je niet aan om alle producten van plastic weg te gooien die je in huis hebt, juist omdat deze lang mee kunnen gaan, maar we raden je wel aan om jezelf altijd één ding af te vragen wanneer je iets nieuws wilt kopen: is er een plasticvrij alternatief hiervoor?  

Daarom willen we dit dieet makkelijk maken: door hand in hand met jou de weg te bewandelen naar een vermindering van je plastic footprint. Stap voor stap.  

Ben je er klaar voor om de uitdaging van een plasticvrij dieet aan te gaan?

 

TENT-EYES

FRANCOBLOGGO IV: At festivals, leave no trace, baby!

Hey hey hey! Sam again here. Festival season is nearly over, and my lord we are having a lovely time. The food, the sun, the heat, the music, the people. From city dwelling for so long, even the fabrication of a field in England setup to shield city dwellers from the elements is enough for us to shout out to the world “By God I’ve missed getting back to nature!” The rolling green hills, the threateningly wet looking sky, a dainty vegan nut bar wrapper caught in the breeze dancing with an empty can of K cider.

It doesn’t take long to realise we have lifted our trash happy lives and sensibilities and dumped them in the countryside. Comedian Louis C.K. does a great bit about littering in New York. The fact that we have paved over ‘the environment’, created a trash pile out of concrete and now virtuously demand that our waste into put into plastic bags and trotted out to what is left of the countryside to be shoved in the ground.

This summer we have been more aware at festivals than ever at how we can make little changes to leave no trace.

As a touring musician, walking into your dressing room is like Christmas morning at the Shrodinger’s. You’re either going to be unwrapping a cute new pet, or some spoilt meat. Especially at our level, where you wonder whether they even attempted to fulfil your rider. Generally speaking, there is usually a bottle of red wine, a few beers, a bowl of nuts, a bag of salad and a massive pack of individual water bottles.

These water bottles are thrown back very quickly and straight into the single bin with an unknown destination. There are some benefits – you don’t want to spread any strep throat amongst the vocal members of the band. And it’s troublesome taking a pint of water onstage only to kick it through your pedals.

At a venue in Stockholm we were delighted with a note saying ‘here are some glasses, help yourself to our world famous Swedish tap water’. It didn’t disappoint. Twas like see through liquid silver. We have since adjusted our rider to try and reflect a more reasonable and ethical list of products and refreshments. Simple changes like jugs of tap water and glasses, to fresh market fruits and loaves of bread from bakeries. Sure we can hear the groans from the poor runners who have to go and source these things, but you have to start somewhere.

The last point I want to make is something that always gets me sad at the end of any festival – especially if I am one of the last to leave. Amid the bags of rubbish left at each individual’s spot, stand the discarded tents. Left for someone else to take down. If there was one action that so encapsulates our disposable culture, it is the idea of a £20 single use tent and its owner wandering off, satiated in the knowledge that their donation of a tent will probably go to a refugee camp somewhere to help them poors.

The image is a harrowing one.

I get quite angry about it. So, sorry dear reader. What can we do? Ban cheap tents? Guard dogs used to ‘encourage’ people to pack away their tents – would make doing the pop-up tent fold-down dance more entertaining for sure. Tears streaming as it keeps exploding open.

Personally I think it’s more systemic, and therefore more complex. It is dissuading people  from misusing their disposable incoming. Value the things we have. Buy things to last. Take care of our belongings. As always we need to change our culture. And that always always always starts with us. It then perforates out to our friends.

Leave no trace baby!

x

 

Follow Francobollo on TwitterInstagram and Facebook!
,

Nomadologisch manifest

Amsterdam, 5 april 2018 – Het Nomadologisch manifest is een filosofisch pleidooi van Huig de Groot (1951) om onze samenleving opnieuw in te richten opdat onze relatie met de natuur hersteld wordt. De Plastic Soup Foundation was uitgenodigd om bij de presentatie van het boek, verschenen bij uitgeverij Palmslag, die verstoorde relatie vanuit het perspectief van plastic toe te lichten.  

Huig de Groot betoogt dat jagers-verzamelaars in harmonie met de natuur leven en er onderdeel van uitmaken. Sinds de agrarische revolutie is die relatie verstoord geraakt. Hij vertelt levendig over zijn reizen en ontmoetingen met de laatste mensen die min of meer nog als nomaden leven in verschillende continenten. De conclusie is onontkoombaar: mensen zijn onderdeel van de natuur, maar plaatsen zich erbuiten door de natuur ondergeschikt te maken en roofbouw te plegen. De disharmonie leidt in combinatie met overbevolking tot steeds ergere milieurampen. Er staan geen pasklare antwoorden in het boek hoe we moeten komen tot een wereld waarin zorg voor het milieu het leidende principe is, in plaats van winstmaximalistatie. Het Nomadologisch manifest zet vooral aan tot nadenken.  

Met plastic is een jaar of zeventig geleden een niet-natuurlijk materiaal geïntroduceerd dat goedkoop te produceren is, dat vanwege gunstige eigenschappen andere materialen vervangt en dat daarom overvloedig wordt toegepast, met name als eenmalig verpakkingsmateriaal. In het milieu vergaat plastic niet. Wel valt het uiteen in steeds kleiner stukjes die een schadelijke uitwerking hebben op dieren en ecosystemen. Het gemak van plastic staat in schril contrast met de milieuschade die het aanricht. Drastische reductie van het gebruik van plastic is noodzakelijk en het Nomadologisch manifest bepleit een verbod op verpakkingsplastic. Ook als we vandaag stoppen met (verpakkings)plastic zal de schadelijke uitwerking van al het plastic in het milieu eeuwenlang voortduren.  

De mens kan niet zonder een gezond milieu. Inmiddels is ook het omgekeerde waar; het milieu kan niet meer gezond gemaakt worden zonder ingrijpen van de mens. Onze omgang met plastic is daar bij uitstek een voorbeeld van.   

Lees hier meer over het boek Nomadologisch manifest van Huig de Groot.

, ,

Ahold laat ware gezicht zien door statiegeld te blokkeren

Amsterdam 22 maart 2018 – Het Ahold Delhaize concern omarmt mondiale duurzaamheidsdoelen en zegt de sector versneld naar duurzamere voedselsystemen te leiden, die gezonder zijn voor mens en planeet. Ahold zegt: “Our objective is to lead our industry in accelerating toward food systems that are healthier for people and the planet.” Het bedrijf neemt ook zijn verantwoordelijkheid om grondstoffen duurzaam te gebruiken en afval te reduceren: “We take our responsibility for using the planet’s resources sustainably by reducing carbon emissi ons and waste.”, aldus het jaarverslag 2017

Het concern nodigde in 2017 stakeholders uit om aan het management feedback te geven over onderwerpen met de grootste maatschappelijke invloed. Eén daarvan was “plastic”, dat vervolgens bestempeld werd als onderwerp waar toekomstig strategische heroverweging nodig is. Zo staat te lezen in hetzelfde jaarverslag.  

Met duurzaamheid hoog in het vaandel en plastic als speciaal aandachtspunt zou het concern met uitbreiding van statiegeld op kleine plastic flesjes vele vliegen in één klap kunnen slaan; minder afval, betere recycling en een duidelijk signaal naar klanten dat het bedrijf daadwerkelijk zijn verantwoordelijkheid neemt. Maar het tegendeel is gebeurd. Ahold blokkeert invoering van statiegeld op kleine plastic flesjes door een ongekend felle lobby in Den Haag. Gevraagd naar het motief in de pers worden steevast de hoge kosten genoemd die met uitbreiding van statiegeld gepaard zouden gaan.  

De winst van het concern steeg in 2017 met bijna 70% en het bedrijfsresultaat bedroeg 1,8 miljard euro. Twee topbazen verdienen jaarlijks respectievelijk 114 en 135 keer zoveel als het jaarsalaris van de gemiddelde Ahold werknemer. Zouden topsalarissen en het aandeelhoudersrendement in gevaar kunnen komen door de vermeende kosten van uitbreiding van statiegeld? Is dat de echte reden om het niet in te voeren en daarmee de milieukosten van de Plastic Soup af te wentelen op de samenleving?  

Dat kan toch niet waar zijn?   


Lees ook: Waarom uitstellen van statiegelduitbreiding geen optie is.