, ,

Microplastics aangetroffen in 119 merken wasmiddel

Amsterdam, 3 juli 2019 – In Oostenrijk hebben een milieu- (GLOBAL 2000) en een consumentenorganisatie (AK OÖ) samen meer dan 300 wasmiddelen onderzocht op microplastics. In 119 wasmiddelen werden microplastics (> 50 μm) aangetroffen. Niet alleen de lijst van ingrediënten was het uitgangspunt, ook werden 36 monsters in het laboratorium op aanwezigheid van microplastics onderzocht. 

GLOBAL2000

 

De uitkomsten werden vergeleken met de lijst van 520 polymeren die ECHA begin 2019 publiceerde (Annex XV Restriction Report) en welke naar verwachting volgend jaar in de Europese Unie verboden worden. Enkele supermarktketens hebben al tijdens het onderzoek toegezegd de zogenaamde microbeads uit hun huismerken te zullen verwijderen. Het rapport, Test Plastik in Waschmitteln, verwelkomt die stap, maar roept op tot een verbod van alle toegevoegde microplastics; óók de vloeibare.

Vloeibaar plastic

Het Europese chemie agentschap ECHA heeft voorgesteld om in 2020 alle opzettelijk toegevoegde microplastics in wasmiddelen te verbieden in de Europese Unie. Maar de plastics in opgeloste of vloeibare vorm vallen hier waarschijnlijk buiten. Van deze vloeibare polymeren is het onduidelijk in hoeverre deze op natuurlijke wijze afbreken in het milieu. Het rapport roept daarom op om ook vloeibaar plastic toe te voegen tot de te verbieden ingrediënten. Het rapport laat zien dat er voldoende merken zijn die zonder kunnen.

Gebrekkige informatie

Anders dan bij cosmetica zijn producenten van wasmiddelen niet verplicht om alle ingrediënten te vermelden op de verpakking van het product. De Europese regelgeving staat toe dat er verwezen wordt naar een website, waar vervolgens alle ingrediënten per product terug te vinden moeten zijn. De onderzoekers constateren dat deze vorm van informatievoorziening omslachtig en gebrekkig is. Ze bepleiten regelgeving dat alle ingrediënten altijd op verpakkingen vermeld moeten worden, zoals dat ook het geval is bij verzorgingsproducten.

Lees hier het Oostenrijkse persbericht (in Duits).


Lees ook:

ECHA wil verbod op opzettelijk toegevoegde microplastics

, ,

Microvezels gevonden in vlokreeften op diepste punt van oceaan

Amsterdam, 26 maart 2019 – Plastic is dieren binnengedrongen op de diepste plekken van de wereld. In de Mariana Trog, grofweg gelegen tussen Japan en de Filippijnen, ligt de bodem bijna elf kilometer onder de zeespiegel. Vorig jaar werd al bekend dat onderzoekers hier een plastic tas hadden aangetroffen. Rond de zes kilometer diepte bleek de concentratie aan plastic het hoogst met 335 stukken per vierkante kilometer. Het overgrote deel bleek single-use plastics te zijn.

Schokkende ontdekking

In dezelfde Mariana Trog is nu een andere ontdekking gedaan die nog schokkender is. Op deze diepte leven bepaalde vlokreeften (Lysianassoidea amphipod). Mariene biologen van de Newcastle University, die het zeeleven in de Mariana Trog en in vijf andere diepzeetroggen rond de Stille Oceaan bestuderen, vroegen zich af of ze misschien ook plastic in vlokreeften zouden aantreffen. Om die reden werden 90 vlokreeften uit deze zes diepzeetroggen onderzocht.

Foto: Newcastle University

Vooral synthetische vezels

Het resultaat: 72 procent van de vlokreeften hadden minstens één microplastic in hun lichaam. In de Marianatrog hadden alleonderzochte diertjes plastic in hun lichaam. In 84% van die gevallen ging het om microvezels afkomstig van synthetische kleding en in 16% van de gevallen om andere microplastics. In de minst vervuilde kloof, de Hebrides Trog, bleek nog altijd de helft van de onderzochte vlokreeften plastic in hun lichaam te hebben. De grootste vezel had een lengte van enkele millimeters, was paars en zat gekruld in de vorm van een 8 in een diertje dat amper groter was dan enkele centimeters.

Het onderzoek van de Newcastle University toont voor het eerst aan dat dieren zelfs op de diepst gelegen plekken van de wereld microplastics binnen krijgen. Lees hier het onderzoek.

Foto: Newcastle University


Lees ook – Plastics aangetroffen in het diepste deel van de oceaan.

,

Meer gerecycled PET in kleding: geen garantie op minder vezelverlies

Amsterdam, 25 februari 2019 – Plastic microvezels worden overal teruggevonden; in water, op land en in de lucht. Het machinaal wassen van synthetische kleding is de belangrijkste oorzaak. Per wasbeurt laten zeker honderdduizenden en soms wel miljoenen piepkleine vezels los.

Het Britse parlement heeft in het vorige week verschenen rapport Fixing fashion vastgesteld dat de textiel- en fast fashion-industrie een van de meest vervuilende sectoren is. Het verlies aan microvezels is slechts een van vele milieuproblemen die de sector veroorzaakt. Het gaat ook om zaken als watervervuiling, grote CO2-uitstoot, gebruik van giftige stoffen, naast tal van sociale mistanden. Het rapport, opgesteld op basis van hoorzittingen door de parlementaire Environmental Audit Committee, zegt waar het op staat en wil dat de sector haar milieubelasting sterk omlaag brengt. Ook wil de commissie dat de Britse overheid effectieve maatregelen treft.

In het Verenigd Koninkrijk hebben 59 textielbedrijven beloofd om vanaf 2020 ten minste 25% PET (gerecycled PET) in hun kleding te gebruiken. Dat brengt allerlei (milieu)voordelen met zich mee. Er hoeft minder nieuw plastic gebruikt te worden, er komt minder plastic op vuilnisbelten, er ontstaat een afzetmarkt voor gebruikte plastic flessen en niet in de laatste plaats wordt er bespaard op CO2. Het is vanwege deze voordelen begrijpelijk, dat ook de parlementaire commissie deze koers volgt en voorstelt dat er in het Verenigd Koninkrijk veel meer kleding moet worden gemaakt van gerecycled plastic. Dat zou gestimuleerd moeten worden door een belasting te heffen op alle synthetische kleding die niet ten minste uit 50% gerecycled PET bestaat.

Maar helaas leidt kleding van gerecycled plastic ook tot vezelverlies. Hier wordt het ene milieuprobleem in stand gehouden om andere (milieu)problemen te helpen oplossen. De commissie voegt weliswaar toe dat kleding met gerecycled PET speciaal ontworpen moet zijn op het minimaliseren van vezelverlies, maar laat in het midden of dat technisch haalbaar is. En ‘minimaliseren van vezelverlies’ (“garments designed to minimise shedding”) is zo vaag als het maar zijn kan.

Zonder een norm voor vezelverlies is zelfs het gevaar aanwezig dat de gepropageerde weg (meer recyclaat in kleding) averechts uitpakt voor de plasticsoep, doordat er per saldo niet minder maar meer plastic vezels in het milieu terecht komen.


Lees ook – Miljoenen microvezels in afvalwater per wasbeurt.

, ,

Producten van Adidas, Nike, H&M en Zara getest op het verlies van microvezels tijdens het wassen

München, 4 februari 2019 – Afgelopen jaar hebben het IPCB-CNR (het instituut voor polymeren, composieten en biomaterialen van de Italiaanse onderzoeksraad) en de Nederlandse Plastic Soup Foundation synthetische kleding van vier wereldwijde modemerken getest. De resultaten zijn op 4 februari tussen 16.00 en 17.00 uur gepresenteerd in het Press Center West tijdens de handelsbeurs ISPO in München.

De bevindingen 

Deze blouse van Zara is aan de voorkant gemaakt van 100% polyester en aan de achterkant van een mix van katoen en modal. De blouse verloor per wasbeurt zoveel vezels dat hij na een paar wasbeurten uit elkaar begon te vallen. Het kledingstuk verloor gemiddeld 307,6 mg vezels per kilo wasgoed.

Maria Westerbos, directeur en oprichter van de Plastic Soup Foundation, verklaart: “Dit is wat we fast fashion noemen. Het verdwijnt gewoon waar je bij staat.”

De geteste T-shirts van zowel Adidas als Nike zijn gemaakt van 100% polyester en verloren een vergelijkbare hoeveelheid milligram vezels per wasbeurt: respectievelijk 124,05 mg/kg en 125 mg/kg.

De geteste blouse van H&M bevatte 65% gerecyclede polyester. Het verlies aan vezels van deze blouse was nog steeds hoog, maar verrassend genoeg waren de prestaties beter dan bij de andere merken. Deze blouse verloor gemiddeld 48,6 mg per kilo wasgoed.

De gebruikte methode om de hoeveelheid verloren vezels te bepalen, was hetzelfde als de methode die Plymouth University gebruikte bij het onderzoek in 2016. Beide instituten hebben de filters voor en na het filteren gewogen om de hoeveelheid vrijgekomen microvezels in gram te bepalen. Het grootste verschil tussen de twee is dat het IPCB-CNR drie filters gebruikte en hele kledingstukken heeft gewassen, waar Plymouth University slechts één filter heeft gebruikt en kleine stukjes stof heeft gewassen. De resultaten van beide onderzoeksprojecten zijn echter vergelijkbaar.

Meer informatie: het IPCB-CNR heeft de kleding twee keer gewassen en voor alle tests dezelfde methodologie gebruikt:

  • een wasmachine van Bosch
  • 2-2,5 kg aan wasgoed
  • het programma voor synthetische kleding op 40 °C en met 1200 rpm
  • gebruik van vloeibaar wasmiddel
  • het afvalwater werd gefilterd door drie filters met een maasgrootte van 400, 60 en 20 micron. De openingen van het laatste filter zijn twee keer kleiner dan een menselijke haar.

Maria Westerbos: “Het IPCB-CNR heeft een wetenschappelijk artikel geschreven over de uitgevoerde tests dat momenteel door vakgenoten wordt getoetst en binnenkort zal worden gepubliceerd. Hoewel de resultaten schokkend zijn en drie van de vier modemerken ‘slecht’ hebben gepresteerd, kunnen we ze niet volledig vergelijken. Alles is namelijk afhankelijk van de gebruikte stof en de manier waarop de garen zijn gemaakt: welke (combinatie van) materialen, maar ook of de vezels lang of kort zijn en of de garen geweven of gebreid zijn. We hebben een maatstaf nodig om garen te kunnen vergelijken, maar geen enkel modemerk ter wereld wil daarvoor betalen. Daar word ik verdrietig van.”

Oplossingen in de waardeketen

Een ander belangrijk probleem is dat gewone wasmachines niet in staat zijn om de microvezels die vrijkomen tijdens het wassen eruit te filteren. Daarom steunt de Plastic Soup Foundation een innovatief filter dat wordt gemaakt door de Sloveense start-up Planet Care. Dit filter kan worden toegevoegd aan machines, maar kan ook worden ingebouwd. Voor twee van de vier geteste kledingstukken door het IPCB-CNR is ook dit Planet Care-filter gebruikt en de resultaten zijn opmerkelijk: tot 80% van de vezels werd opgevangen voordat deze het afvalwater konden bereiken. Westerbos: “De T-shirts van Nike en Adidas werden nog een extra keer gewassen om het filter te testen en met resultaat. Hoewel dit een end-of-pipe-oplossing is, is het wel een werkende oplossing. Ik adviseer wasmachineproducenten om dit filter zo snel mogelijk te gaan inbouwen in hun wasmachines.”

Naast het filter is er nog een andere oplossing die wel preventief en ook veelbelovend is. Als onderdeel van het Mermaids Life+ onderzoek (2014-2018) heeft het IPCB-CNR een pectine-coating ontwikkeld die aan garen kan worden toegevoegd en mogelijk meer dan 80% van het verlies aan microvezels kan tegengaan. Op dit moment wordt er meer onderzoek gedaan namens de garenfabrikant Sympatex Technologies.

Sympatex heeft het IPCB-CNR ook gevraagd om onderzoek te doen naar het verlies van microvezels uit functioneel textiel dat wordt gebruikt voor buitenkleding. De eerste resultaten van deze tests zijn ook op 4 februari tussen 16.00 en 17.00 uur gepresenteerd in het Press Center West tijdens de handelsbeurs ISPO 2019 in München.

Sympatex, de Plastic Soup Foundation, het IPCB-CNR, Plastic Leak Project, Planet Care en Ruby Moon werken samen op zoek naar oplossingen voor het verlies van microvezels uit synthetische kleding.

Achtergrondinformatie

Synthetische kleding vormt een bedreiging voor mens en dier

De Plastic Soup Foundation is zeer ontevreden met de uitkomsten van deze wastests en spoort merken aan om hun verantwoordelijkheid te nemen en materialen duurzamer te maken, niet alleen tijdens de productiefase maar ook tijdens het dragen door de consument. Acryl, polyester, nylon en andere kunstmatige materialen worden niet afgebroken in het milieu, maar fragmenteren alleen in nog kleinere deeltjes. De Plastic Soup Foundation houdt kledingfabrikanten verantwoordelijk voor de volledige levenscyclus van kleding. Deze resultaten zijn vorig jaar gedeeld met de geteste merken om hen de kans te geven te reageren en de benodigde veranderingen door te voeren. Tot nu toe is alleen Adidas actief op zoek naar mogelijke oplossingen. De andere drie merken hebben niet gereageerd en nog geen actie ondernomen.

Synthetische kleding vormt momenteel een van de grootste bedreigingen voor het milieu. Deze industrie is verantwoordelijk voor meer dan een derde van alle microplastics (plasticdeeltjes kleiner dan 5 mm) die onze oceanen vervuilen. Zo’n 60% van al het kledingmateriaal over de hele wereld is synthetisch. Het grootste deel hiervan is polyester. Kleding van synthetische materialen is overal aanwezig en de microplastics uit kleding die ongemerkt door de afvalwaterzuiveringsstations glippen, komen ook in ons lichaam terecht. Er zijn microplastics gevonden in vissen, plankton, kip, zeezout, bier, honing en in zowel kraan- als fleswater. We ademen deze plasticdeeltjes ook in door het vezelverlies van onze tapijten, gordijnen en andere textielsoorten.

De Sustainable Apparel Coalition zou het vezelverlies kunnen opnemen in de meest duurzame tool ter wereld: de Higg Materials Sustainability Index, maar daarvoor moet er dan eerst een maatstaf komen om de testresultaten te kunnen vergelijken.

Het IPCB-CNR en de Plastic Soup Foundation hebben eerder samengewerkt voor het Mermaids Life+ onderzoek, een door de EU gefinancierd project met als doel om het aantal microvezels dat vrijkomt tijdens het wassen te monitoren en te verminderen.

Persvragen aan:

Maria Westerbos, Oprichter en directeur | Plastic Soup Foundation
E-mail: maria@plasticsoupfoundation.org
Telefoonnummer: (+31) 06-510 906 91

Jeroen Dagevos, Hoofd Programma’s | Plastic Soup Foundation
E-mail: jeroen@plasticsoupfoundation.org
Telefoonnummer: (+31) 06-468 378 86

Maurizio Avella, Research Director | IPCB-CNR
E-mail: maurizio.avella@ipcb.cnr.it
Telefoonnummer: (+39) 081 8675058

Perskit:

U kunt de poster, de foto’s van de filters en de relevante wetenschappelijke artikelen hier downloaden.

, ,

Update Ocean Clean Wash-campagne augustus 2018

De Ocean Clean Wash-campagne slaat een nieuwe weg in om de vervuiling door microvezels uit synthetische kleding te stoppen: iedere stap in de keten wordt getackeld en we zoeken naar oplossingen. We verwachten dat het vrijkomen van synthetische microvezels in de komende jaren met 80% zal afnemen.

Hiervoor hebben we belanghebbenden uit iedere stap in de levenscyclus van textiel producten bij elkaar gebracht. Dit zijn partijen die interesse hebben getoond in het werken aan en het stimuleren van oplossingen. Samen vormen zij de Coalition of the Willing.

Wij geloven dat we oplossingen moeten zoeken voor het produceren van het garen, voor het produceren van de stoffen en zelfs voor het einde van de levenscyclus van een product. We kunnen het ons niet permitteren om slechts naar één stap van de keten te kijken. Alle betrokkenen bij de levenscyclus van kleding zijn namelijk verantwoordelijk voor dit probleem. Door oplossingen voor de verschillende stappen uit de cyclus te combineren, zal de vervuiling door microvezels geleidelijk aan afnemen en uiteindelijk zelfs helemaal gestopt kunnen worden.

Er zijn momenteel veelbelovende oplossingen die de hoeveelheid vrijkomende microvezels aanzienlijk kunnen verminderen. Zo wordt er een wasmachinefilter ontwikkeld door de start-up Planet Care in Slovenië. Recente tests hebben aangetoond dat hiermee 80% van de vrijkomende vezels kan worden tegengehouden. Tegelijkertijd werkt een onderzoeksinstituut in Italië, het Consiglio Nazionale delle Ricerche (CNR), aan een pectine-coating die aan het garen kan worden toegevoegd om het vrijkomen van microvezels mogelijk met 80% terug te dringen.

Als onderdeel van de campagne hebben we de afgelopen maanden vier kledingmerken getest om ze te rangschikken als het gaat om het vrijkomen van microvezels. Het onderzoeksinstituut CNR in Italië heeft twee sportmerken en twee fast fashion-merken getest volgens constante variabelen. De resultaten van deze onderzoeken zullen half oktober bekendgemaakt worden.

Bent u als belanghebbende geïnteresseerd in deelname aan de Coalition of the Willing? Wilt u meehelpen om oplossingen te zoeken voor wat waarschijnlijk de grootste bron van microplastic-vervuiling is in onze oceaan? Neem dan contact op met laura@plasticsoupfoundation.org.

, , ,

Hoe schadelijk is het inademen van microplastics? 

Amsterdam, 23 maart 2018 – Ongeveer 16% van wat jaarlijks in de wereld aan plastic geproduceerd wordt, bestaat uit synthetische textielvezels. Die productie is in het afgelopen decennium elk jaar met ruim 6% gegroeid en bedraagt nu zo’n 60 miljoen ton per jaar. Kunststof kleding is verantwoordelijk voor oneindig veel microvezels die zelfs in drinkwater teruggevonden worden. De aanwezigheid van superkleine plastic deeltjes in de lucht is echter nog nauwelijks onderzocht.  

Frans onderzoek toonde eerder aan dat de plastic microvezels niet alleen in de buitenlucht worden aangetroffen, maar ook in gebouwen, en vooral ook in stof op de vloer. Van alle vezels in de buitenlucht, bleek 29% van plastic te zijn. Het staat vast dat mensen deze microvezels inademen. Binnen krijgen baby’s die over de vloer kruipen vermoedelijk de meeste vezeltjes binnen.  

Leidt inademen tot gezondheidsschade? De Franse onderzoekers, nu samen met Britse collega’s, tonen zich uiterst bezorgd en pleiten met spoed voor nader interdisciplinair onderzoek in een recent verschenen artikel in ScienceDirect. Hun artikel “Microplastic in air: Are we breathing it in?” gaat in op de vraag waar de deeltjes vandaan komen en wat de gezondheidsrisico’s zijn. 

De meeste ingeademde deeltjes zullen door het lichaam ook weer naar buiten worden gewerkt. Maar gevreesd wordt dat een deel tot diep in de longen doordringt en daar permanent aanwezig blijft, simpelweg omdat plastic niet afbreekt. Er kunnen reacties in het lichaam ontstaan, zoals ontstekingen, vooral bij mensen die al minder vitaal zijn. Enkele bevindingen uit het artikel: 

  • de concentratie van plastic vezels in binnenruimten is beduidend hoger dan in de buitenlucht, ook zijn de vezels langer;  
  • plastic deeltjes worden aangetroffen in longweefsel. Dit duidt erop dat het lichaam niet alle deeltjes naar buiten weet te werken; 
  • blijven deeltjes in de longen achter, dan is dat voor lange tijd omdat ze bio persistent zijn; 
  • vanaf een bepaalde concentratie en bij langdurige inademing lijken alle soorten vezels tot ontstekingen te leiden. De vorm van de vezels maakt ook uit. De langere lijken schadelijker te zijn; 
  • arbeiders die werken met plastic textielvezels kennen een reeks van longaandoeningen, zoals hoesten en beperktere longcapaciteit;  
  • een belangrijke beperking is de meetmethode. De onderzoekers hebben gekeken naar 50 μm, maar het detecteren van deeltjes kleiner dan 10 μm is cruciaal.  

Lees ook: Label op synthetische kleding vanwege microvezels in Californië

, , ,

Waarschuwingslabel plastic kleding hard nodig

Amsterdam, 22 maart 2018 – De microvezels die bij het machinaal wassen van synthetische kleding vrijkomen, vormen een van de belangrijkste en moeilijkst te bestrijden bronnen van de plasticsoep. Het gaat om miljoenen vezels per wasbeurt en die vezels zijn zó klein dat ze onmogelijk allemaal uit het afvalwater gehaald kunnen worden. In Californië is nu een wetsvoorstel ingediend om alle synthetische kleding verplicht te voorzien van een waarschuwing. Kleding die voor minimaal 50% synthetisch is, moet een label krijgen met de tekst “This garment sheds plastic microfibers when washed. Hand washing recommended.” Als het wetsvoorstel wordt aangenomen, is het per 1 januari 2020 van kracht.  

In Europa buigt een industrieel consortium van textielbedrijven zich over de vraag hoe verspreiding van microvezels uit synthetische kleding te voorkomen is. Voor het einde van 2018 zou dit samenwerkingsverband, aldus een in januari uitgebrachte verklaring, mogelijke oplossingen aan de Europese Commissie presenteren. Die verklaring is echter zo vaag dat het consortium in feite de verdenking op zich laadt een strategie te hanteren om maatregelen zo lang mogelijk uit te stellen. 

Het wetsvoorstel in Californië kan worden opgevat als de lakmoesproef. Is het Europese samenwerkingsverband in het leven geroepen om serieus aan de slag te gaan, dan staat het verband niets in de weg om nu publiekelijk te verklaren dat ook in Europa zo’n label verplicht moet worden ingevoerd. Is het samenwerkingsverband daarentegen in het leven geroepen om allerlei denkbare maatregelen zo lang mogelijk uit te stellen (bijvoorbeeld onder het mom dat eerst nog heel veel onderzoek moet worden verricht), dan zal de industrie een dergelijke uitspraak nooit doen.  

Maria Westerbos, directeur van de Plastic Soup Foundation: “De Europese Commissie moet niet wachten op de voorstellen die de Europese textielindustrie eind 2018 zal presenteren, maar net als in Californië een waarschuwingslabel verplicht stellen. Daarmee worden de consumenten ten minste voorgelicht. En dat is een belangrijke eerste stap in de bestrijding van deze milieuramp”.

, ,

Label op synthetische kleding vanwege microvezels in Californië

Amsterdam, 9 maart – Een nieuwe wet in Californië zal kleding met meer dan 50% polyester verplicht stellen om een label te dragen die waarschuwt dat het kledingstuk plastic microvezels loslaat wanneer hij gewast wordt in een wasmachine. Het label zal, in dat geval, consumenten aanraden het kledingstuk met de hand te wassen.

Het wetsvoorstel werd in februari 2018 geïntroduceerd en als het wordt aangenomen zal het verboden zijn kleding zonder dit label te verkopen per 1 januari 2020. Hoeden en schoenen zijn uitgezonderd van deze regeling.

Het doel van de nieuwe wet is het erkennen van het gevaar die microvezels voor het milieu vormen, het correct informeren van het publiek en, uiteindelijk, het verminderen van de hoeveelheid microvezels die in het milieu terechtkomen.

Microvezel vervuiling: een alomtegenwoordig gevaar 

Het voorstel is ontstaan als reactie op de continue toenemende microvezel vervuiling in onze oceanen. Volgens het wetsvoorstel kan synthetische kleding tot wel 1.900 microvezels per was loslaten en waarschuwt daarom voor het gevaar dat deze minuscule vezels vormen als ze in de oceaan terechtkomen en worden opgegeten door zeedieren, omdat ze uiteindelijk weer terugkomen in de voedselketen. Echter, onderzoek van Mermaids Life+ toont aan dat eerdere studies dit aantal enorm onderschat hebben: een gemiddelde van 9.000.000 vezels komen vrij in elke 5-kilo was. Het 3-jarige door de EU gefinancierde onderzoek publiceerde haar bevindingen in het magazine Environmental Pollution.

Een recent rapport van de International Union for Conservation of Nature (IUCN) schat dat 35% van alle primaire microplastics in de oceanen van machine gewast, synthetisch textiel komt, waarmee het de grootste bron van microplastics vormt. Autobandenslijtage staat op de tweede plaats met 28%.

De alomtegenwoordigheid van microvezels in het milieu vormt een serieuze dreiging voor het wildleven, alsook mensen. Microvezels zijn zo doordringend dat ze zijn gevonden in de meest afgelegen plekken in de wereld. Een blauwe microvezel werd gevonden in het hart van de Himalaya, waar geen mens eerder ooit geweest was, en een hoeveelheid van 25,5 miljard synthetische vezels per decennium betreedt het water in de omgeving van de Zuidelijke Oceaan.

Een onderzoek in 2016 toonde aan dat een kwart van de vis die op lokale vismarkten werd gekocht plastic in hun spijsverteringskanaal hadden, waarvan 80% uit microvezels bestond. Vezels vervuilen ook het water dat we drinken en de lucht die we inademen.

Er moeten realistische en drastische maatregelen getroffen worden om deze dramatische situatie te stoppen. De wetgeving van Californië geeft een goed voorbeeld van de rol die regeringen kunnen spelen in de oplossing.

Californië: milieupionier 

Californië is wereldwijd altijd al een koploper geweest waar het milieu maatregelen betreft. Het was de eerste staat in Amerika die plastic microbeads verbood voordat President Obama de Microbeads-Free Waters Act tekende in 2015 en plastic wegwerptassen werden verboden in 2016. Eerder dit jaar werd een wet voorgesteld die het illegaal zou maken voor restaurants om plastic rietjes aan te bieden aan gasten zonder dat zij hier om hebben gevraagd.

, ,

Verklaring microvezels Europese textielindustrie onder de maat


Amsterdam, 2 februari 2018
– Bij het machinaal wassen van synthetische kleding komen plastic microvezels vrij. Microvezels in het milieu vormen een omvangrijk probleem en zijn niet gemakkelijk aan te pakken. In haar Plastic Strategy spreekt de Europese Commissie steun uit voor een nieuw initiatief van een Europees industrieel consortium, dat erop gericht is om plastic microvezels in water te voorkomen. Op dezelfde dag dat de Plastic Strategy werd gepresenteerd, 16 januari jongstleden, kwam het bedoelde consortium ook met een verklaring naar buiten.

Doel van het industrieel initiatief is om haalbare oplossingen te vinden en testmethoden te ontwikkelen. De eerste helft van 2018 wordt gebruikt om de problematiek in kaart te brengen. Vervolgens moet voor het einde van 2018 in een conceptvoorstel voor de Europese Commissie vermeld worden welke kennis nog ontwikkeld moet worden om aan mogelijke oplossingen te kunnen werken. De verklaring blinkt uit in vaagheid.

De vijf industrieën (AISE, CIRFS, European Outdoor Group, Euratex, Federation of the European Sporting Goods Industry) kunnen echter maanden tijd besparen. De Europese Commissie heeft namelijk al lang onderzoek laten uitvoeren naar synthetische microvezels. Hoofdconclusie van het Mermaids Life+ project is dat per wasbeurt van 5 kilo tussen de 600.000 en 17.700.000 microvezels vrijkomen (Gemiddeld zes miljoen). Deze en andere resultaten zijn eind 2017 gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift European Pollution. Het Mermaids project ontwikkelde ook een analysemethode gebaseerd op het scannen van een filter (maaswijdte 5 µm) met behulp van een elektronenmicroscoop. Daarmee kunnen de vrijgelaten vezels na een wasbeurt vrij nauwkeurig worden geteld.

Hoe valt nu te verklaren dat het consortium met geen woord rept over het Europese Mermaids project, maar ondertussen zegt zich een beeld te willen vormen van de problematiek en zich te richten op het ontwikkelen van geharmoniseerde testmethoden? Het probleem is immers allang goed in kaart gebracht, niet alleen door Mermaids, maar ook door andere onderzoeksgroepen, zoals die van professor Richard Thompson van de University of Plymouth. De uitkomsten zijn in grote mate met elkaar in overeenstemming. Er is inmiddels ook voldoende kennis over de vraag welke synthetische stoffen meer of minder vezelverlies geven, op welke temperaturen beter gewassen zou moeten worden, en of het bijvoorbeeld uitmaakt welk wasmiddel je gebruikt.

Wat is er dan aan de hand? Maatregelen tegen vezelverlies zullen ingrijpend zijn en dat is een grote bedreiging voor de hele textielketen. Wat de vijf industriële organisaties hier gezamenlijk doen, is een beproefde strategie. Deze strategie wordt wel aangeduid als “meestribbelen”. Je erkent dat er een probleem is en je neemt vervolgens alle tijd om dat probleem in kaart te gaan brengen en allerlei onderzoek te laten verrichten. Van cruciaal belang is voorts dat, door zelf een initiatief aan te kondigen, je regelgeving van de overheid gemakkelijker kunt voorkomen of sturen.

De Europese Commissie had de randvoorwaarden moeten formuleren voor maatregelen gericht op reductie van vezelverlies en had dat op basis van het Europese Mermaids life+ project ook moeten doen.

Antarctica
, , , , , , ,

Vervuiling Antarctica door microplastics blijkt zeer ernstig

Tot nu toe werd Antarctica gezien als een ongerepte, onaangeraakte wildernis met relatief weinig plastic vervuiling. Het tegendeel blijkt echter waar. De hoeveelheden microplastics in het water rond Antarctica zijn volgens nieuw gepubliceerd onderzoek vijf keer groter dan tot nu toe werd verondersteld.

De Antarctische Oceaan beslaat zo’n 8,5 miljoen vierkante kilometer en vertegenwoordigt 5,4% van de oceanen op aarde. Het mariene ecosysteem is kwetsbaar. Krill (kleine garnaalachtige diertjes) is een groot en belangrijk component voor de walvissen, zeehonden en pinguïns die in het gebied leven. Krill dat microplastics verwart met voedsel zijn een potentieel giftige voedselbron.

Britse onderzoekers hebben alle beschikbare informatie over de toevoer van microplastics naar de Antarctische Zee bestudeerd. Uit hun berekeningen blijkt dat, als gevolg van toerisme, visserij en wetenschappelijke activiteiten in het gebied, er per decennium tot 500 kilo aan microbeads uit verzorgingsproducten in het water terecht komt en tot 25,5 miljard synthetische vezels uit kleding. Het is niet bekend of er toevoer is van microplastics vanuit andere oceanen.

Ondanks dat de wetenschap over exacte hoeveelheden beperkt is, is wel bekend dat microplastics gevonden worden in alle lagen van de Antarctische Oceaan, inclusief de bodem voor de kust van de Zuidpool. Recent onderzoek van Adventure Science laat zien dat de zee rond het Antarctisch Schiereiland gemiddeld 22 stukjes microplastic per liter bevatten. Een andere studie, uitgevoerd bij de Zuidelijke Shetland-eilanden, ontdekte tot 766 kunststofdeeltjes per vierkante meter op dieptes tussen de 6 en 11 meter.

Dr. Catherine Waller, ecologie-expert en mariene bioloog aan de Britse Universiteit van Hull, in een persbericht van Britisch Antarctic Survey: “Onze resultaten wijzen erop dat er dringend onderzoek moet worden gedaan naar de hoeveelheden microplastic in Antarctische Oceaan en rond het continent Antarctica.”

Voor meer informatie over microplastic soup kun je hier ons dossier over het onderwerp raadplegen.