, ,

Update Ocean Clean Wash-campagne augustus 2018

De Ocean Clean Wash-campagne slaat een nieuwe weg in om de vervuiling door microvezels uit synthetische kleding te stoppen: iedere stap in de keten wordt getackeld en we zoeken naar oplossingen. We verwachten dat het vrijkomen van synthetische microvezels in de komende jaren met 80% zal afnemen.

Hiervoor hebben we belanghebbenden uit iedere stap in de levenscyclus van textiel producten bij elkaar gebracht. Dit zijn partijen die interesse hebben getoond in het werken aan en het stimuleren van oplossingen. Samen vormen zij de Coalition of the Willing.

Wij geloven dat we oplossingen moeten zoeken voor het produceren van het garen, voor het produceren van de stoffen en zelfs voor het einde van de levenscyclus van een product. We kunnen het ons niet permitteren om slechts naar één stap van de keten te kijken. Alle betrokkenen bij de levenscyclus van kleding zijn namelijk verantwoordelijk voor dit probleem. Door oplossingen voor de verschillende stappen uit de cyclus te combineren, zal de vervuiling door microvezels geleidelijk aan afnemen en uiteindelijk zelfs helemaal gestopt kunnen worden.

Er zijn momenteel veelbelovende oplossingen die de hoeveelheid vrijkomende microvezels aanzienlijk kunnen verminderen. Zo wordt er een wasmachinefilter ontwikkeld door de start-up Planet Care in Slovenië. Recente tests hebben aangetoond dat hiermee 80% van de vrijkomende vezels kan worden tegengehouden. Tegelijkertijd werkt een onderzoeksinstituut in Italië, het Consiglio Nazionale delle Ricerche (CNR), aan een pectine-coating die aan het garen kan worden toegevoegd om het vrijkomen van microvezels mogelijk met 80% terug te dringen.

Als onderdeel van de campagne hebben we de afgelopen maanden vier kledingmerken getest om ze te rangschikken als het gaat om het vrijkomen van microvezels. Het onderzoeksinstituut CNR in Italië heeft twee sportmerken en twee fast fashion-merken getest volgens constante variabelen. De resultaten van deze onderzoeken zullen half oktober bekendgemaakt worden.

Bent u als belanghebbende geïnteresseerd in deelname aan de Coalition of the Willing? Wilt u meehelpen om oplossingen te zoeken voor wat waarschijnlijk de grootste bron van microplastic-vervuiling is in onze oceaan? Neem dan contact op met laura@plasticsoupfoundation.org.

, , ,

Hoe schadelijk is het inademen van microplastics? 

Amsterdam, 23 maart 2018 – Ongeveer 16% van wat jaarlijks in de wereld aan plastic geproduceerd wordt, bestaat uit synthetische textielvezels. Die productie is in het afgelopen decennium elk jaar met ruim 6% gegroeid en bedraagt nu zo’n 60 miljoen ton per jaar. Kunststof kleding is verantwoordelijk voor oneindig veel microvezels die zelfs in drinkwater teruggevonden worden. De aanwezigheid van superkleine plastic deeltjes in de lucht is echter nog nauwelijks onderzocht.  

Frans onderzoek toonde eerder aan dat de plastic microvezels niet alleen in de buitenlucht worden aangetroffen, maar ook in gebouwen, en vooral ook in stof op de vloer. Van alle vezels in de buitenlucht, bleek 29% van plastic te zijn. Het staat vast dat mensen deze microvezels inademen. Binnen krijgen baby’s die over de vloer kruipen vermoedelijk de meeste vezeltjes binnen.  

Leidt inademen tot gezondheidsschade? De Franse onderzoekers, nu samen met Britse collega’s, tonen zich uiterst bezorgd en pleiten met spoed voor nader interdisciplinair onderzoek in een recent verschenen artikel in ScienceDirect. Hun artikel “Microplastic in air: Are we breathing it in?” gaat in op de vraag waar de deeltjes vandaan komen en wat de gezondheidsrisico’s zijn. 

De meeste ingeademde deeltjes zullen door het lichaam ook weer naar buiten worden gewerkt. Maar gevreesd wordt dat een deel tot diep in de longen doordringt en daar permanent aanwezig blijft, simpelweg omdat plastic niet afbreekt. Er kunnen reacties in het lichaam ontstaan, zoals ontstekingen, vooral bij mensen die al minder vitaal zijn. Enkele bevindingen uit het artikel: 

  • de concentratie van plastic vezels in binnenruimten is beduidend hoger dan in de buitenlucht, ook zijn de vezels langer;  
  • plastic deeltjes worden aangetroffen in longweefsel. Dit duidt erop dat het lichaam niet alle deeltjes naar buiten weet te werken; 
  • blijven deeltjes in de longen achter, dan is dat voor lange tijd omdat ze bio persistent zijn; 
  • vanaf een bepaalde concentratie en bij langdurige inademing lijken alle soorten vezels tot ontstekingen te leiden. De vorm van de vezels maakt ook uit. De langere lijken schadelijker te zijn; 
  • arbeiders die werken met plastic textielvezels kennen een reeks van longaandoeningen, zoals hoesten en beperktere longcapaciteit;  
  • een belangrijke beperking is de meetmethode. De onderzoekers hebben gekeken naar 50 μm, maar het detecteren van deeltjes kleiner dan 10 μm is cruciaal.  

Lees ook: Label op synthetische kleding vanwege microvezels in Californië

, , ,

Waarschuwingslabel plastic kleding hard nodig

Amsterdam, 22 maart 2018 – De microvezels die bij het machinaal wassen van synthetische kleding vrijkomen, vormen een van de belangrijkste en moeilijkst te bestrijden bronnen van de plasticsoep. Het gaat om miljoenen vezels per wasbeurt en die vezels zijn zó klein dat ze onmogelijk allemaal uit het afvalwater gehaald kunnen worden. In Californië is nu een wetsvoorstel ingediend om alle synthetische kleding verplicht te voorzien van een waarschuwing. Kleding die voor minimaal 50% synthetisch is, moet een label krijgen met de tekst “This garment sheds plastic microfibers when washed. Hand washing recommended.” Als het wetsvoorstel wordt aangenomen, is het per 1 januari 2020 van kracht.  

In Europa buigt een industrieel consortium van textielbedrijven zich over de vraag hoe verspreiding van microvezels uit synthetische kleding te voorkomen is. Voor het einde van 2018 zou dit samenwerkingsverband, aldus een in januari uitgebrachte verklaring, mogelijke oplossingen aan de Europese Commissie presenteren. Die verklaring is echter zo vaag dat het consortium in feite de verdenking op zich laadt een strategie te hanteren om maatregelen zo lang mogelijk uit te stellen. 

Het wetsvoorstel in Californië kan worden opgevat als de lakmoesproef. Is het Europese samenwerkingsverband in het leven geroepen om serieus aan de slag te gaan, dan staat het verband niets in de weg om nu publiekelijk te verklaren dat ook in Europa zo’n label verplicht moet worden ingevoerd. Is het samenwerkingsverband daarentegen in het leven geroepen om allerlei denkbare maatregelen zo lang mogelijk uit te stellen (bijvoorbeeld onder het mom dat eerst nog heel veel onderzoek moet worden verricht), dan zal de industrie een dergelijke uitspraak nooit doen.  

Maria Westerbos, directeur van de Plastic Soup Foundation: “De Europese Commissie moet niet wachten op de voorstellen die de Europese textielindustrie eind 2018 zal presenteren, maar net als in Californië een waarschuwingslabel verplicht stellen. Daarmee worden de consumenten ten minste voorgelicht. En dat is een belangrijke eerste stap in de bestrijding van deze milieuramp”.

, ,

Label op synthetische kleding vanwege microvezels in Californië

Amsterdam, 9 maart – Een nieuwe wet in Californië zal kleding met meer dan 50% polyester verplicht stellen om een label te dragen die waarschuwt dat het kledingstuk plastic microvezels loslaat wanneer hij gewast wordt in een wasmachine. Het label zal, in dat geval, consumenten aanraden het kledingstuk met de hand te wassen.

Het wetsvoorstel werd in februari 2018 geïntroduceerd en als het wordt aangenomen zal het verboden zijn kleding zonder dit label te verkopen per 1 januari 2020. Hoeden en schoenen zijn uitgezonderd van deze regeling.

Het doel van de nieuwe wet is het erkennen van het gevaar die microvezels voor het milieu vormen, het correct informeren van het publiek en, uiteindelijk, het verminderen van de hoeveelheid microvezels die in het milieu terechtkomen.

Microvezel vervuiling: een alomtegenwoordig gevaar 

Het voorstel is ontstaan als reactie op de continue toenemende microvezel vervuiling in onze oceanen. Volgens het wetsvoorstel kan synthetische kleding tot wel 1.900 microvezels per was loslaten en waarschuwt daarom voor het gevaar dat deze minuscule vezels vormen als ze in de oceaan terechtkomen en worden opgegeten door zeedieren, omdat ze uiteindelijk weer terugkomen in de voedselketen. Echter, onderzoek van Mermaids Life+ toont aan dat eerdere studies dit aantal enorm onderschat hebben: een gemiddelde van 9.000.000 vezels komen vrij in elke 5-kilo was. Het 3-jarige door de EU gefinancierde onderzoek publiceerde haar bevindingen in het magazine Environmental Pollution.

Een recent rapport van de International Union for Conservation of Nature (IUCN) schat dat 35% van alle primaire microplastics in de oceanen van machine gewast, synthetisch textiel komt, waarmee het de grootste bron van microplastics vormt. Autobandenslijtage staat op de tweede plaats met 28%.

De alomtegenwoordigheid van microvezels in het milieu vormt een serieuze dreiging voor het wildleven, alsook mensen. Microvezels zijn zo doordringend dat ze zijn gevonden in de meest afgelegen plekken in de wereld. Een blauwe microvezel werd gevonden in het hart van de Himalaya, waar geen mens eerder ooit geweest was, en een hoeveelheid van 25,5 miljard synthetische vezels per decennium betreedt het water in de omgeving van de Zuidelijke Oceaan.

Een onderzoek in 2016 toonde aan dat een kwart van de vis die op lokale vismarkten werd gekocht plastic in hun spijsverteringskanaal hadden, waarvan 80% uit microvezels bestond. Vezels vervuilen ook het water dat we drinken en de lucht die we inademen.

Er moeten realistische en drastische maatregelen getroffen worden om deze dramatische situatie te stoppen. De wetgeving van Californië geeft een goed voorbeeld van de rol die regeringen kunnen spelen in de oplossing.

Californië: milieupionier 

Californië is wereldwijd altijd al een koploper geweest waar het milieu maatregelen betreft. Het was de eerste staat in Amerika die plastic microbeads verbood voordat President Obama de Microbeads-Free Waters Act tekende in 2015 en plastic wegwerptassen werden verboden in 2016. Eerder dit jaar werd een wet voorgesteld die het illegaal zou maken voor restaurants om plastic rietjes aan te bieden aan gasten zonder dat zij hier om hebben gevraagd.

, ,

Verklaring microvezels Europese textielindustrie onder de maat


Amsterdam, 2 februari 2018
– Bij het machinaal wassen van synthetische kleding komen plastic microvezels vrij. Microvezels in het milieu vormen een omvangrijk probleem en zijn niet gemakkelijk aan te pakken. In haar Plastic Strategy spreekt de Europese Commissie steun uit voor een nieuw initiatief van een Europees industrieel consortium, dat erop gericht is om plastic microvezels in water te voorkomen. Op dezelfde dag dat de Plastic Strategy werd gepresenteerd, 16 januari jongstleden, kwam het bedoelde consortium ook met een verklaring naar buiten.

Doel van het industrieel initiatief is om haalbare oplossingen te vinden en testmethoden te ontwikkelen. De eerste helft van 2018 wordt gebruikt om de problematiek in kaart te brengen. Vervolgens moet voor het einde van 2018 in een conceptvoorstel voor de Europese Commissie vermeld worden welke kennis nog ontwikkeld moet worden om aan mogelijke oplossingen te kunnen werken. De verklaring blinkt uit in vaagheid.

De vijf industrieën (AISE, CIRFS, European Outdoor Group, Euratex, Federation of the European Sporting Goods Industry) kunnen echter maanden tijd besparen. De Europese Commissie heeft namelijk al lang onderzoek laten uitvoeren naar synthetische microvezels. Hoofdconclusie van het Mermaids Life+ project is dat per wasbeurt van 5 kilo tussen de 600.000 en 17.700.000 microvezels vrijkomen (Gemiddeld zes miljoen). Deze en andere resultaten zijn eind 2017 gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift European Pollution. Het Mermaids project ontwikkelde ook een analysemethode gebaseerd op het scannen van een filter (maaswijdte 5 µm) met behulp van een elektronenmicroscoop. Daarmee kunnen de vrijgelaten vezels na een wasbeurt vrij nauwkeurig worden geteld.

Hoe valt nu te verklaren dat het consortium met geen woord rept over het Europese Mermaids project, maar ondertussen zegt zich een beeld te willen vormen van de problematiek en zich te richten op het ontwikkelen van geharmoniseerde testmethoden? Het probleem is immers allang goed in kaart gebracht, niet alleen door Mermaids, maar ook door andere onderzoeksgroepen, zoals die van professor Richard Thompson van de University of Plymouth. De uitkomsten zijn in grote mate met elkaar in overeenstemming. Er is inmiddels ook voldoende kennis over de vraag welke synthetische stoffen meer of minder vezelverlies geven, op welke temperaturen beter gewassen zou moeten worden, en of het bijvoorbeeld uitmaakt welk wasmiddel je gebruikt.

Wat is er dan aan de hand? Maatregelen tegen vezelverlies zullen ingrijpend zijn en dat is een grote bedreiging voor de hele textielketen. Wat de vijf industriële organisaties hier gezamenlijk doen, is een beproefde strategie. Deze strategie wordt wel aangeduid als “meestribbelen”. Je erkent dat er een probleem is en je neemt vervolgens alle tijd om dat probleem in kaart te gaan brengen en allerlei onderzoek te laten verrichten. Van cruciaal belang is voorts dat, door zelf een initiatief aan te kondigen, je regelgeving van de overheid gemakkelijker kunt voorkomen of sturen.

De Europese Commissie had de randvoorwaarden moeten formuleren voor maatregelen gericht op reductie van vezelverlies en had dat op basis van het Europese Mermaids life+ project ook moeten doen.