Berichten

,

Dweilen met de plastickraan open

Recyclen. Dat is nu echt een woord waar ik blij van word. Het klinkt als het vrolijke schjwiep-schjwiep-schjwiep van een springtouw met vederlichte meisjes in frisse zomerjurkjes die zingend op en neer veren. De moeiteloze beweging die eeuwig door kan gaan, het perpetuum mobile van Leonardo da Vinci. Recyclen klinkt naar gezond, zuinig en verstandig. Iets waar iedereen voor is en niemand tegen.

Bij recyclen denk ik aan de pompoenschillen, broccolistronkjes en al het andere groen dat overblijft in mijn keuken: ik stop het in de groene bak en koop het even later als compost terug om er mijn tuin mee te vertroetelen. Ik denk aan het kastje dat te klein werd voor alles wat ik wil bewaren. Het staat nu in de kringloopwinkel en begint morgen aan een nieuwe verzameling in een ander huis. Niets dan goeds, recyclen.

Ook plastic recyclen klonk me in eerste instantie als muziek in de oren. Het leek me een zonnige oplossing voor het duistere probleem van het plastic dat de wereld steeds meer in zijn greep krijgt: de plastic flessen, zakjes, stoelen – wat is eigenlijk niet van plastic – die als zwerfafval op straat en in de rivieren belanden, naar zee stromen en daar – uiteengevallen in kleine stukjes – de magen van onfortuinlijke vogels en vissen verpesten. Of de plastic microvezels die in de lucht zweven en onze gezondheid bedreigen. Recyclen klonk als een daadkrachtige stap tegen dat soort narigheid.

Tot ik me ging verdiepen in de getallen. De hoeveelheid nieuw on-gerecycled plastic op de wereld neemt in schrikbarend tempo toe. In 2018 kwam er 380 miljard kilo bij, binnen een jaar of tien is dat 530 miljard kilo plastic per jaar. Hoeveel er dan als zwerfafval eindigt – op het land, in het water of in de lucht – is niet precies bekend. Minstens 16 miljard kilo per jaar, misschien veel meer. Grote multinationals beweren dat al hun verpakkingen in 2025 van gerecycled plastic zijn. Dat lijkt een volstrekt onhaalbare kaart, maar los daarvan: het blijven plastic verpakkingen. En die eindigen toch weer deels in de oceaan, de ‘longen’ van de wereld. Of in onze eigen longen.

Bij plastic recyclen denk ik nu niet meer aan een vrolijk schjwiepend springtouw, maar aan verwoed dweilen met de kraan open. Een PET-fles van gerecycled plastic kost minder aardolie dan een fles van nieuw plastic. Dat is goed, maar het Grote Plastic-probleem lossen we er niet mee op.

De enige echte oplossing heeft de eenvoud van een fris zomerjurkje: veel minder plastic spullen op de markt brengen. Om te beginnen: géén spullen die we maar één keer gebruiken, zoals PET-flessen en plastic zakjes. En het plastic dat er dan toch komt: heel efficiënt inzamelen, bijvoorbeeld met een statiegeldregeling.

Met al die slimme mensen op de wereld kunnen we die beweging toch moeiteloos in gang zetten. Vederlicht en vrolijk. Schwjiep-schwjiep-schwjiep.

 

Renske Postma

(foto: Jeroen Gosse)

, ,

Overheidssite Waarzitwatin belicht risico’s chemicaliën onvoldoende

Amsterdam, 20 mei 2019 – De Plastic Soup Foundation is kritisch over de vandaag gelanceerde landelijke campagne Waarzitwatin, een overheidswebsite over chemische stoffen in consumentenproducten. De Plastic Soup Foundation juicht transparantie over chemicaliën toe, maar ziet deze nieuwe website vooral als een poging om consumenten gerust te stellen. Inhoudelijk sluit de campagne weliswaar aan bij Nederlandse en Europese wet- en regelgeving, maar schiet ze tekort in de bescherming van de consument tegen schadelijke stoffen.

De website is gemaakt door VeiligheidNL en het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) in opdracht van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS), het Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat (IenW) en de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA).

“Een gemiste kans”, vindt Maria Westerbos, directeur van de Plastic Soup Foundation. “Op de website ontbreekt de urgentie om het huidige beleid ten aanzien van chemicaliën en risicobeoordeling kritisch onder de loep te nemen. En dat is broodnodig, zeker wat betreft hormoonverstorende stoffen die volgens de World Health Organization (WHO) een mondiale dreiging vormen.”

De Belgische Hoge Gezondheidsraad liet uitgerekend deze maand de alarmbellen wel rinkelen. Het wetenschappelijk adviesorgaan verbonden aan de Belgische overheid publiceerde een lange lijst met concrete aanbevelingen om chemische stoffen en hormoonverstorende stoffen te vermijden. De adviezen betreffen bijvoorbeeld het limiteren van de blootstelling van kleine kinderen aan plastic of rubber speelgoed, het niet opwarmen van voedsel in plastic bakjes in de magnetron of in teflonpannen, het mijden van haarverf, nagellak en geparfumeerde schoonmaakproducten.

Waarzitwatin: een slager die zijn eigen vlees keurt
De Nederlandse website daarentegen is doorspekt van de zinsnede dat ‘bij normaal gebruik’ het product ‘door een gemiddelde Nederlander’ veilig te gebruiken is, tenminste als het product onder Nederlandse of Europese wetgeving valt.

Huidige risicobeoordeling van chemicaliën onvoldoende
Op de website wordt het Nederlandse en Europese beleid ten aanzien van chemicaliën ten onrechte als waterdicht systeem voorgesteld. Vele chemische stoffen op de markt zijn echter niet getest op hun schadelijkheid. Waarzitwatin onderkent dit probleem, maar stelt dat de wetgeving zo is ingesteld dat consumenten niet teveel hormoonverstorende stoffen binnenkrijgen en kwetsbare groepen, zoals baby’s en jonge kinderen, afdoende worden beschermd.

Westerbos: “Maar de lange-termijn blootstelling van chemische stoffen wordt niet meegenomen in de risicobeoordeling, terwijl we al decennia worden blootgesteld aan chemicaliën. Daarnaast is er ook geen rekening gehouden met het cocktaileffect: een individuele chemische stof mag misschien wel onder de grenswaarden blijven, maar over het gecombineerde effect van deze stoffen op onze gezondheid is volstrekt onvoldoende bekend.”

Beleid tegen giftige chemicaliën in plastic faalt
De productie van chemische stoffen is sinds 2012 bijna verdubbeld en zal in 2030 nogmaals verdubbelen. De plastic productie zal verdrievoudigd zijn in 2050. Onze blootstelling aan chemicaliën zal dus alleen maar toenemen. Alle chemische stoffen die in producten worden gebruikt, moeten voldoen aan de Europese verordening REACH (Registratie, Evaluatie, Autorisatie en restrictie van CHemische stoffen).

Producenten moeten zelf productinformatie in dossiers aan ECHA aanleveren, de toezichthouder op de REACH-verordening. Volgens onderzoek door het Duitse milieuagentschap Umweltbundesamt bleek dat echter maar 5% van de dossiers door ECHA is gecheckt op naleving. Het milieuagentschap nam de proef op de som en controleerde 1.814 dossiers op naleving van de eisen en concludeerde dat bijna een derde van de dossiers niet voldeed. Over 37% van de dossiers kon geen duidelijk oordeel worden gegeven. Bij slechts 31% van de dossiers bleek de informatie volledig. Een vergelijkbare conclusie werd getrokken in een recent rapport van de Europese Commissie waarin REACH werd geëvalueerd.

Bronnen en extra informatie:
Plastic Health Coalition
Rapport Hoge Gezondheidsraad (België) 
WHO

 

Mondiale Duurzaamheidsdoelen en de strijd tegen plasticsoep

Opinieartikel van Maria Westerbos in Impakter

Amsterdam, Washington DC – De Verenigde Naties stelden in 2015 de mondiale duurzame ontwikkelingsagenda vast en namen de bekende 17 mondiale duurzame ontwikkelingsdoelstellingen (SDGs) aan. In dat jaar werd de strijd tegen de plasticsoep niet erkend als een afzonderlijke SDG. In navolging van het Honolulu Commitment uit 2011 werd het probleem verengd tot plastic afval in zee. Dat plasticsoep zich ook in zoetwater manifesteert, op land en een bedreiging kan vormen voor onze gezondheid, bleef buiten beeld. Het gevolg hiervan is, dat bij internationale acties en overleg tot op heden uitsluitend aan SDG-doel 14.1 gerefereerd wordt. Dit subdoel benadrukt het schoonmaken van oceanen.

Het framen van plastic vervuiling

De Plastic Soup Foundation, samen met een internationale coalitie van NGOs verenigd in de Break Free From Plastic beweging, betoogt dat SDG 14 (Leven in het water) niet uitsluitend als uitgangspunt moet worden genomen bij internationale maatregelen tegen de plasticsoep. De wereld moet óók uitgaan van SDG 3 (Goede gezondheid en welzijn) en van SDG 12 (Verantwoorde consumptie en productie) om – met prioriteit – echte oplossingen te kunnen kiezen.

Door het accent aldus te verleggen, wordt erkend dat je van de hele plasticketen moet uitgaan, en niet alleen van de afvalfase. Een eerste prioriteit is om de productie van plastic te verminderen door in te grijpen bij het begin van de keten, in plaats van het achteraf op te ruimen. De wereld moet de oplossingen die multinationale bedrijven propageren daarom vooral niet omarmen. Het zijn veelal schijnoplossingen, zoals 100% recyclebare verpakkingen, of het verwerken van meer recyclaat in plastic producten. Deze oplossingen, vaak gesteund door overheden, staan nog steeds een ongelimiteerde groei van plastic toe, met name van eenmalig verpakkingsplastic.

Niet SDG 14, maar SDG 3 en 12

Jammer genoeg is de strijd tegen plasticsoep geen afzonderlijke SDG. De SDGs bieden gelukkig wel een effectief raamwerk voor actie, wanneer naast SDG 14 ook SDG 3 en 12 als uitgangspunt worden genomen. Een nieuw internationaal verdrag moet uitgaan van alle fasen van de plasticketen om verergering van de plasticsoep te voorkomen en onze gezondheid niet langer te compromitteren.

Lees het hele artikel van Maria Westerbos, directeur van de Plastic Soup Foundation, gepubliceerd door Impakter op 27 maart 2019 in de SDG series.

 

, , ,

ZonMw start baanbrekend onderzoek naar gezondheidsrisico’s van plastic

Amsterdam, 7 maart 2019– We krijgen dagelijks microplastics binnen via de lucht die we inademen en het voedsel dat we eten. Dringen deze microplastics vervolgens door in onze hersenen of het vruchtwater van ongeboren kinderen? Hebben de deeltjes invloed op onze darmbacteriën en longcellen? Beïnvloeden ze ons immuunsysteem?
Talloze vragen naar de mogelijke gezondheidsrisico’s van plastic zijn nu nog onbeantwoord, maar daar komt het komende jaar misschien verandering in.

ZonMw, de Nederlandse organisatie voor gezondheidsonderzoek, heeft vandaag bekend gemaakt dat het vijftien kortlopende onderzoeken subsidieert naar de meest prangende vragen. In totaal gaat het om een bedrag van 1,6 miljoen euro waaraan ook NWO, het Gieskes-Strijbis Fonds en het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat hebben bijgedragen.  Lees hier het persbericht van ZonMW.

De Plastic Soup Foundation zal daarbij als communicatiepartner over de resultaten publiceren op haar nieuwe Plastic Health Platform.

 

Maria Westerbos, directeur van de Plastic Soup Foundation, tekent de samenwerkingsovereenkomst met ZonMw

Wetenschappelijk onderzoek naar mogelijke schadelijke gevolgen van micro- en nanoplastics op cel- en orgaanniveau staat nu nog wereldwijd in de kinderschoenen. Doordat er steeds meer alarmbellen afgaan over gezondheidsrisico’s door plastic, is dit nieuwe wetenschappelijke onderzoek urgenter dan ooit. Nederland positioneert zich met de ZonMw-onderzoeken dan ook als één van de wereldwijde koplopers.

Frank Pierik, programmamanager ZonMw: “We zijn blij dat de eerste projecten in het programma Microplastics & Health van start kunnen gaan. Er is nog veel onbekend. Met deze reeks kortlopende projecten hopen we een eerste tipje van deze sluiter te kunnen oplichten en dat dit aanleiding is tot meer structureel onderzoek naar de gezondheidseffecten van microplastics.”

Maria Westerbos, directeur van de Plastic Soup Foundation, licht toe “We zijn trots dat het zover is. Plastic en in het bijzonder micro- en nanoplastics vormen waarschijnlijk een gezondheidsrisico, maar helemaal zeker weten doen we het nog niet. De afgelopen jaren hebben we achter de schermen The Plastic Health Coalition gevormd om doorlopend over nieuwe research te communiceren en resultaten uit te wisselen. Wij mogen ook deze ZonMw onderzoeksresultaten wereldkundig maken en er onder andere mini docs over produceren. Deze video’s zullen op onze website en die van ZonMw te zien zijn. Een ander onderdeel van The Plastic Health Coalition is het Plastic Test Lab. Aanvullend op de ZonMw-onderzoeken testen we in samenwerking met de Vrije Universiteit van Amsterdam verschillende producten op de afgifte van microplastics en nanoplastics (denk aan plastic theezakjes in heet water) en hormoon verstorende additieven zoals weekmakers en brandvertragers.”

Foto door Karl Taylor Photography


Lees ook: Belangrijk nieuw rapport plastic health 

Lees ook: Mariene Microplastics mogelijke bedreiging voor de volksgezondheid

, ,

De plasticbouillon in mijn lijf

Dankzij onze nationale held Boyan weten we het tegenwoordig allemaal: de oceanen zitten vol plastic. Zelfs in de Marianentrog, een afgrond in de Stille Oceaan, dwarrelen tot op elf kilometer diepte minuscule stukjes plastic. Ver weg, dacht ik eerst nog, maar onze eigen Noordzee blijkt ook een goed gevulde plasticsoep en zelfs die lieflijke Maas voert onafgebroken plastic rommel met zich mee. Ik wacht op het bericht dat er plastic in het grondwater onder mijn voeten zit. Maar daar houdt het dan ook op, dichterbij komt het niet. Dacht ik. Hoopte ik.

Tot ik een lijstje onder ogen kreeg. Een lijstje vol spullen die ik dagelijks gebruik. Spullen van plastic en spullen waarvan ik nooit vermoed heb dat er plastic in zou kúnnen zitten (theezakjes, tafelzout, honing, bier …). De Plastic Soup Foundation en de Vrije Universiteit Amsterdam testen dit jaar wat die spullen achterlaten in ons lijf. Die vraag is nooit bij me opgekomen.

Op de testlijst tref ik ‘plastic waterkoker’ aan. Onmiddellijk plopt een haarscherpe herinnering op: het lief pruttelende kokertje dat jarenlang mijn keuken opfleurde. Honderden liters thee heb ik ermee gezet. Ik voel een stoomwolk van gezelligheid. De test gaat uitwijzen of ik al theedrinkend piepkleine stukjes microplastic, hardmakers en vlamvertragers heb ingeslikt. Oeps.

De testlijst brengt meer verrassingen. Vermoedelijk masseer ik met mijn superzachte dagcrème dagelijks giftige weekmakers en bolletjes nano-plastic in mijn huid. Zonnebrand, douchecrème, shampoo, make-up: hetzelfde verhaal. Ik krijg een ongemakkelijk gevoel. Snel huppel ik voorbij de vraag wat weekmakers doen die blijkbaar in tampons worden gestopt.

Mijn huis blijkt propvol plastic te zitten dat de onderzoekers op gezondheidseffecten willen testen. Handige flesjes en bakjes in de keuken. De sportkleren waar ik me zo fit in voel. Het warme fleecedekentje op de bank. Mijn yogamatje voor een ontspannen moment. Het kleed voor de kachel, de gordijnen en zelfs de verf op de muren. Zitten al die spullen nu ook een beetje in mij?

Appelverkopers smeren op mijn favoriete fruit een glanzend kunststoflaagje. Voor de zekerheid wordt dat op alle foute stoffen getest: week- én hardmakers, vlamvertragers en fluoriden, micro- en nano-plastics. Het is bekend dat deze stoffen iets te maken hebben met typische aandoeningen van deze tijd, zoals ADHD, dementie en Parkinson. Ik twijfel even: wil ik dit echt wel weten?

Mijn oog blijft uiteindelijk lang hangen op ‘babymelkpoeder’. Zelfs daar zitten piepkleine plasticdeeltjes in. We krijgen dus van jongs af aan dagelijks plastic binnen. Zo komt die soep toch nog dichterbij, er zit waarschijnlijk een plasticbouillonnetje in mijn eigen lijf. Daar móet ik meer van weten.

Door Renske Postma

 

, ,

“Gebruik waterflesjes uit supermarkt niet opnieuw”

Amsterdam, 20 december 2018– Australische onderzoekers raden af om plastic flesjes, die met water gevuld in supermarkten worden verkocht, opnieuw te gebruiken.

Professor Anas Ghadouani en zijn team van de universiteit van Western Australia in Perth hebben metalen en plastic waterflessen getest. De directe aanleiding was dat steeds meer mensen gekochte flesjes opnieuw vullen met kraanwater uit milieuoverwegingen. Dan hoef je immers niet telkens opnieuw een flesje te kopen. Maar hoe schadelijk is dat navullen voor je eigen gezondheid?

Volgens Ghadouani zijn glazen en metalen flessen het veiligst, vooral de exemplaren van roestvrijstaal. Daarna komen de plastic flessen die speciaal gemaakt zijn om opnieuw te gebruiken, zoals bijvoorbeeld een Dopper. De professor stelt in zijn algemeenheid dat het verstandig is om dat niet langer dan één jaar te doen.

PET-flessen opnieuw vullen is ronduit de slechtste optie, omdat er altijd plastic deeltjes in het water terechtkomen. Vooral als je zo’n flesje in de zon legt, komen er veel microplastics vrij.

Lees hier het persbericht van de universiteit.


Lees ook: Microplastics in gebotteld drinkwater

,

Breaking news: Microplastics dringen snel organen binnen

Amsterdam, 11 december 2018 – De bedreiging van microplastics voor onze gezondheid en dat van dieren is waarschijnlijk veel groter dan tot nu toe gedacht. Voor het eerst is aangetoond dat nanodeeltjes snel worden opgenomen in zeeorganismen, in dit geval de jakobsschelp (Pecten maximus). Eerdere laboratoriumstudies werden uitgevoerd met veel hogere concentraties, maar ditmaal werd rekening gehouden met realistische condities, dat wil zeggen concentraties aan nanoplastics die in het zeemilieu verwacht mogen worden. Het internationale onderzoek is verschenen in Environmental Science & Technology.

De onderzoekers ontwikkelden een nieuwe meetmethode en vervaardigden zelf detecteerbare nanoplastics (carbon radiolabled nanopolystyrene). De uitkomsten zijn zeer verontrustend.

  • Binnen zes uur dringen miljarden microplastics (van 250 nanometer, ongeveer 0,00025 mm) het weefsel van zeeorganismen binnen.
  • Binnen enkele uren dringen nog kleinere deeltjes (20 nanometer, ongeveer 0,00002 mm) door tot organen als lever, kieuwen en spieren. Die kleinste deeltjes komen ook in de bloedbaan terecht.
  • Terwijl de deeltjes zich verspreiden, verspreiden ook giftige stoffen zich door het lichaam.
  • Nadat de dieren in schoon water waren overgezet, duurde het weken voordat alle plastics uit hun lichaam waren verdwenen. De 20 nanometer-deeltjes konden na twee weken niet meer worden waargenomen.

Jakobsschelpen (king scallop, coquilles Saint Jacques) worden veel gegeten. Het Voedingscentrum prijst schaal- en schelpdieren aan als een gezonde keuze. Dat advies houdt nog geen rekening met dit nieuwe wetenschappelijke inzicht.

Foto Scan van nanoplastics. Plymouth University, UK


Lees ook – Alikruik wordt gemakkelijke prooi door toxische microplastics.

Lees ook – Plasticsoep nu ook plastic poep.

Werknemers in bouw en plasticindustrie riskeren meer gezondheidsproblemen

Werknemers in bouw en plasticindustrie riskeren meer gezondheidsproblemen

Amsterdam, 24 juni 2018 – Hormoonverstorende stoffen (Endocrine Disruptors, EDs) leveren een potentieel gezondheidsrisico op. Deze groep stoffen wordt in verband gebracht met verminderde vruchtbaarheid en chronische ziekten als diabetes en kanker. Werknemers in de bouw en in de plasticindustrie komen meer dan gemiddeld met deze stoffen in aanraking en riskeren daardoor meer gezondheidsproblemen. De stoffen, waaronder weekmakers, worden aan plastic toegevoegd om ze de gewenste eigenschappen te geven. De bouwsector is de laatste jaren veel meer plastic gaan toepassen, onder meer om energiezuinigere gebouwen te realiseren. 

Wereldwijd werken miljoenen mensen in beide sectoren. Een internationale groep wetenschappers betoogt in de International Journal of Environmental Research and Public Health dat er voor deze werknemers een aparte risicobenadering nodig is. Ze verwijzen bijvoorbeeld naar een studie dat werknemers in beide sectoren een verhoogde kans op prostaatkanker hebben.   

Niet alleen de dosis van blootstelling is relevant, ook het moment van blootstelling en het geslacht van degene die blootgesteld wordt. Mede hierdoor is het niet eenvoudig om oorzakelijke verbanden aan te tonen. Bovendien kan het een tijd duren voordat schadelijke effecten zich manifesteren. Dit is een belangrijke verklaring voor het feit, dat er nog altijd geen duidelijke regelgeving is die paal en perk stelt aan het gebruik van EDs.  

PSF in NRC: Gezondheid in het geding, Plastic Dieet onontkoombaar

Amsterdam, 23 juni 2018 –  De Plastic Soup Foundation roept de Nederlandse regering op om het Plastic Dieet actief voor te gaan schrijven. De plastic tsunami die onze planeet en onze gezondheid bedreigt, moet pro-actief beteugeld worden, aldus Maria Westerbos, directeur en oprichter van de Plastic Soup Foundation vandaag in een opinieartikel in NRC.

“We zadelen toekomstige generaties op met een gigantisch probleem, dat gepaard gaat met een hoge prijs voor onze gezondheid, zolang we blijven bagatelliseren, aarzelen en slechts mondjesmaat iets ondernemen. Op basis van het voorzorgprincipe mag niet langer gewacht worden om te handelen. De politiek moet onderkennen dat plastic in het milieu een ongewenste emissie is, dat er normen voor plasticvervuiling moeten komen, en dat het gebruik van plastic drastisch moet worden gereduceerd. Te lang hebben we in het sprookje van de kunststofkringloop geloofd: dat we van plastic producten oneindig vaak nieuw plastic kunnen blijven maken als we het maar zouden inleveren en recyclen.”

Het opinieartikel volgt op een reeks van artikelen die de krant de afgelopen week publiceerde over verschillende aspecten van het plasticprobleem. Westerbos: “Uit wetenschappelijke hoek zijn veel aanwijzingen hoe schadelijk plastic is voor de gezondheid. De plasticindustrie en de verpakkingsindustrie kwamen tot dusver uit zichzelf nauwelijks in beweging. Hun verdienmodel is er immers op gericht om tegen lage kosten ongelimiteerd plastic te blijven produceren. Daarom moet de overheid het Plastic Dieet voorschrijven; om af te kicken van onze plasticverslaving, maar vooral ook uit lijfsbehoud.”

De Plastic Soup Foundation is eerder deze maand de campagne Plastic Diet gestart, dat zich richt op schadelijke effecten van plastic op de gezondheid.

Lees hier het artikel online en bekijk hier onze health campagne. 

,

Papieren theezakjes bijna altijd van plastic

Amsterdam,  16 mei 2018 – De BBC liet in een reportage  zien dat er in het mengsel waarvan sommige papieren theezakjes gemaakt zijn, ook plastic verwerkt is.  Het staat niet op de verpakkingen en de consument is hier dan ook niet van op de hoogte. Hierdoor komt er dus plastic in het milieu terecht en mogelijk ook in het lichaam, zonder dat theedrinkers dat beseffen.

We hadden al de nylon piramidezakjes van Lipton en andere merken, maar nu blijkt dat we er niet zomaar vanuit kunnen gaan dat papieren zakjes alleen papier bevatten. Het Engelse voedselconcern Co-op Food ontwikkelt nu polypropyleen-vrije theezakjes. Hierin volgt het bedrijf merken als Jacksons, Piccadilly en Teapigs (theezakjes gemaakt van biologisch afbreekbaar plastic). Het initiatief van Co-op Food is een reactie op de maatschappelijke discussie over plastic in Engeland. Verwacht mag worden dat andere merken volgen.

Zolang bedrijven die theezakjes op de markt brengen geen garantie afgeven dat hun zakjes 100% plasticvrij zijn, weet je niet als consument of je ook plastic binnen krijgt. Er is altijd een plasticvrij alternatief: koop losse thee en gebruik een thee-ei of een theepot met filter.


Lees ook: Microplastics in gebotteld drinkwater

Pagina's