Berichten

,

Polyvlokken: paardenbakken vol plastic

Amsterdam, 1 augustus 2019 – In het laatste nummer van de Paardenkrant staat een artikel over polyvlokken. Om de bodem van paardenbakken te verstevigen, wordt de toplaag vaak met polyvlokken vermengd. Dit zijn stukjes plastic van versnipperde tapijten of synthetisch wegendoek. Ze houden het zand op zijn plaats en zorgen voor een betere waterhuishouding. De geïnterviewde verkoper noemt polyvlokken een “milieuneutraal” product, want de synthetische vezels en vlokken logen niet uit en gaan wel twintig jaar mee. Wanneer je je bak opheft, is het mengsel volgens hem geen chemisch afval en kun je het eenvoudig tweedehands verkopen.

Regelgeving ontbreekt

Voor een doorsnee paardenbak van 20 x 40 meter wordt 3600 kilo polyvlokken gebruikt. Voor de aanleg van een buitenbak is meestal geen bouwvergunning nodig, wel een aanlegvergunning. Maar geen enkele gemeente verbiedt of controleert op het gebruik van plastic in de toplaag.
Wie gaat kijken bij de buitenbakken ziet dat een deel van het plastic buiten de bak terecht komt en zo indirect bijdraagt aan de plasticsoep. Het meeste plastic blijft echter in het zand van de bak zitten en lekt niet weg.
Theoretisch is het mogelijk het zand te laten zuiveren, maar niemand die die moeite neemt nadat besloten is om de bak op te heffen. Op de vraag waar al dat plastic uiteindelijk blijft, heeft niemand een antwoord.

De stukjes plastic hebben het “formaat van een postzegel” en zijn dus geen microplastics, waarvoor een grens van 5 mm wordt gehanteerd. Dit is wellicht de verklaring dat polyvlokken geen onderdeel zijn van het beleid van de Nederlandse overheid om verdere vervuiling door microplastics te voorkomen. Zo ontsnappen de polyvlokken aan de aandacht. Dit komt mede omdat een overkoepelend landelijk plasticsoep-beleid ontbreekt waarin plastic afval beschouwd wordt als een problematische emissie naar het milieu.

Alternatieven

Polyvlokken staan ook bekend onder de naam geopad of polypads. Het is een bijproduct van de geotextiel- of vliesdoekindustrie. Tapijtsnippers worden op hun beurt gemaakt van afgedankte tapijten. Aanbieders meten de voordelen van beide soorten breed uit, maar vermijden het woord plasticvervuiling. Er bestaat bovendien geen enkele noodzaak om polyvlokken en tapijtsnippers als bodemverbeteraar voor paardenbakken te gebruiken. Alternatieven die op natuurlijke wijze afbreken, met name houtsnippers en kokosvezels, zijn namelijk ook gewoon verkrijgbaar en vaak zelfs goedkoper.

Maria Westerbos, directeur van de Plastic Soup Foundation: “Polyvlokken zijn een voorbeeld hoe onzorgvuldig we omgaan met toepassingen van plastic en hoezeer regelgeving die plasticsoep moet voorkomen nog in gebreke blijft. Het verkopen van polyvlokken zou snel verboden moeten worden.”


Lees ook – Stop met toepassing van menggranulaat dat met plastic vervuild is

Lees ook – Plasticsoep op land: landbouwcompost is vervuild met plastic

,

Een onderschatte bedreiging: vervuiling van land door microplastics

Amsterdam, 1 maart 2018 – Microplastics vormen niet alleen een gevaar voor het milieu op zee, maar ook op land. De lange termijn gevolgen van microplastics in grond kunnen allerlei negatieve effecten hebben op terrestrische ecosystemen, dat wil zeggen op het land. De gevolgen kunnen zelfs ernstiger zijn dan op zee. Duitse onderzoekers van het Leibniz-Instituut publiceerden deze waarschuwing in Sciencedaily 

De onderzoekers wijzen erop dat er veel meer plastic op land belandt dan in zee, wel vier tot 23 keer zo veel. Wereldwijd zou ongeveer een derde van al het geproduceerde plastic op land terechtkomen. Een belangrijke bron is rioolslib dat uitgereden wordt als mest. Dat slib bevat microplastics die waterzuiveringsinstallaties uit het water hebben gehaald, zoals de grotere microvezels die vrijkomen na het machinaal wassen van synthetische kleding.  

De onderzoekers vroegen zich af wat het effect van microplastics zou zijn op het land en analyseerden het weinige onderzoek dat er bestaat. Ze stellen onder andere dat :   

  • Overal ter wereld worden microplastics op landbouwgronden aangetroffen; 
  • Microplastics kunnen ziekteverwekkende bacteriën verspreiden en tasten de conditie van wormen aan; 
  • Wanneer additieven als bisfenol A uit plastic lekken, worden bovendien hormoonverstorende stoffen verspreid.  

De lange termijneffecten van deze verschijnselen zijn nog grotendeels onbekend terrein. Om al deze risico’s te kunnen beoordelen, is het daarom noodzakelijk dat er snel meetprogramma’s komen.   


Foto: Falk Negrazius, Benin Wikicommons