Berichten

, , ,

Hoe schadelijk is het inademen van microplastics? 

Amsterdam, 23 maart 2018 – Ongeveer 16% van wat jaarlijks in de wereld aan plastic geproduceerd wordt, bestaat uit synthetische textielvezels. Die productie is in het afgelopen decennium elk jaar met ruim 6% gegroeid en bedraagt nu zo’n 60 miljoen ton per jaar. Kunststof kleding is verantwoordelijk voor oneindig veel microvezels die zelfs in drinkwater teruggevonden worden. De aanwezigheid van superkleine plastic deeltjes in de lucht is echter nog nauwelijks onderzocht.  

Frans onderzoek toonde eerder aan dat de plastic microvezels niet alleen in de buitenlucht worden aangetroffen, maar ook in gebouwen, en vooral ook in stof op de vloer. Van alle vezels in de buitenlucht, bleek 29% van plastic te zijn. Het staat vast dat mensen deze microvezels inademen. Binnen krijgen baby’s die over de vloer kruipen vermoedelijk de meeste vezeltjes binnen.  

Leidt inademen tot gezondheidsschade? De Franse onderzoekers, nu samen met Britse collega’s, tonen zich uiterst bezorgd en pleiten met spoed voor nader interdisciplinair onderzoek in een recent verschenen artikel in ScienceDirect. Hun artikel “Microplastic in air: Are we breathing it in?” gaat in op de vraag waar de deeltjes vandaan komen en wat de gezondheidsrisico’s zijn. 

De meeste ingeademde deeltjes zullen door het lichaam ook weer naar buiten worden gewerkt. Maar gevreesd wordt dat een deel tot diep in de longen doordringt en daar permanent aanwezig blijft, simpelweg omdat plastic niet afbreekt. Er kunnen reacties in het lichaam ontstaan, zoals ontstekingen, vooral bij mensen die al minder vitaal zijn. Enkele bevindingen uit het artikel: 

  • de concentratie van plastic vezels in binnenruimten is beduidend hoger dan in de buitenlucht, ook zijn de vezels langer;  
  • plastic deeltjes worden aangetroffen in longweefsel. Dit duidt erop dat het lichaam niet alle deeltjes naar buiten weet te werken; 
  • blijven deeltjes in de longen achter, dan is dat voor lange tijd omdat ze bio persistent zijn; 
  • vanaf een bepaalde concentratie en bij langdurige inademing lijken alle soorten vezels tot ontstekingen te leiden. De vorm van de vezels maakt ook uit. De langere lijken schadelijker te zijn; 
  • arbeiders die werken met plastic textielvezels kennen een reeks van longaandoeningen, zoals hoesten en beperktere longcapaciteit;  
  • een belangrijke beperking is de meetmethode. De onderzoekers hebben gekeken naar 50 μm, maar het detecteren van deeltjes kleiner dan 10 μm is cruciaal.  

Lees ook: Label op synthetische kleding vanwege microvezels in Californië

,

Een onderschatte bedreiging: vervuiling van land door microplastics

Amsterdam, 1 maart 2018 – Microplastics vormen niet alleen een gevaar voor het milieu op zee, maar ook op land. De lange termijn gevolgen van microplastics in grond kunnen allerlei negatieve effecten hebben op terrestrische ecosystemen, dat wil zeggen op het land. De gevolgen kunnen zelfs ernstiger zijn dan op zee. Duitse onderzoekers van het Leibniz-Instituut publiceerden deze waarschuwing in Sciencedaily 

De onderzoekers wijzen erop dat er veel meer plastic op land belandt dan in zee, wel vier tot 23 keer zo veel. Wereldwijd zou ongeveer een derde van al het geproduceerde plastic op land terechtkomen. Een belangrijke bron is rioolslib dat uitgereden wordt als mest. Dat slib bevat microplastics die waterzuiveringsinstallaties uit het water hebben gehaald, zoals de grotere microvezels die vrijkomen na het machinaal wassen van synthetische kleding.  

De onderzoekers vroegen zich af wat het effect van microplastics zou zijn op het land en analyseerden het weinige onderzoek dat er bestaat. Ze stellen onder andere dat :   

  • Overal ter wereld worden microplastics op landbouwgronden aangetroffen; 
  • Microplastics kunnen ziekteverwekkende bacteriën verspreiden en tasten de conditie van wormen aan; 
  • Wanneer additieven als bisfenol A uit plastic lekken, worden bovendien hormoonverstorende stoffen verspreid.  

De lange termijneffecten van deze verschijnselen zijn nog grotendeels onbekend terrein. Om al deze risico’s te kunnen beoordelen, is het daarom noodzakelijk dat er snel meetprogramma’s komen.   


Foto: Falk Negrazius, Benin Wikicommons