Berichten

Microplastics nu ook aangetroffen in ondergrondse drinkwaterreservoirs

Amsterdam, 04 februari 2019 – Microplastics worden overal ter wereld in het oppervlaktewater gevonden. Nu zijn ze voor het eerst ook aangetroffen in ondergrondse bodemlagen die water vasthouden. Ongeveer een kwart van de drinkwatervoorziening in de wereld is afhankelijk van ondergrondse waterreservoirs. Deze reservoirs worden gevuld met oppervlaktewater dat langzaam door poreuze bodems heen sijpelt. Omdat deze reservoirs in verbinding staan met oppervlaktewater kunnen ze vervuild raken.

Onderzoekers bestudeerden 17 monsters uit twee afzonderlijke ondergrondse reservoir-systemen in Illinois, Verenigde Staten. Hun onderzoek werd deze maand gepubliceerd in het tijdschrift Groundwater. Op één na werden in alle monsters microplastics aangetroffen, met een maximale concentratie van 15 microplastics per liter. Alle microplastics blijken vezels te zijn. In combinatie met andere aangetroffen stoffen, waaronder fosfaat, chloride en triclosan, denken de onderzoekers dat septic tanks van huishoudens de voornaamste oorzaak zijn.

Huishoudens die niet op de riolering zijn aangesloten, gebruiken deze tanks voor afvalwater als zuiveringssysteem. Het bezinksel wordt regelmatig verwijderd en het gezuiverde water wordt op het oppervlaktewater geloosd. Ook het afvalwater van wasmachines en drogers komt eerst in deze tanks terecht. Bij het machinaal wassen en drogen van synthetische kleding ontstaan per keer miljoenen plastic microvezels. Aangezien deze vezels vrijwel gewichtloos zijn, komen ze niet vanzelf in het bezinksel terecht. Een van de auteurs wordt in een interview geciteerd: “Stel je voor hoeveel duizenden polyester vezels hun weg vinden via septic tanks, al met het doen van één was. En stel je dan voor hoe gemakkelijk het water uit septic tanks in het grondwater terecht kan komen, zeker op plekken waar oppervlaktewater gemakkelijk grondwater bereikt.”

In Nederland mogen huishoudens die meer dan 40 meter van een riool verwijderd zijn, het gezuiverde afvalwater uit een septic tank ook lozen op het oppervlaktewater. In het geldende Besluit lozing afvalwater huishoudens is niets geregeld om te voorkomen dat plastic microvezels op deze wijze in het milieu belanden.

Maria Westerbos, directeur van de Plastic Soup Foundation: “Het is zeer verontrustend dat microplastics in grondwater blijken te zitten. In hoeverre zijn septic tanks daar inderdaad de oorzaak van? We verwachten dat hierover Kamervragen worden gesteld, zodat snel inzichtelijk wordt hoe groot deze bron van vervuiling is en wat er aan kan worden gedaan”.

Ambities van Plastic Soup Foundation en SodaStream ontmoeten elkaar op eiland Roatán

Het zijn geen standaard vakantiesouvenirs die Maria Westerbos heeft meegenomen uit Honduras. Een klein plastic olifantje zonder slurfje en een afgerukt beentje van een barbiepop – ooit babyroze geweest en vermoedelijk onderwerp van warme affectie. Nu een thuisloos en vies stuk plastic, zwartgeblakerd, besmeurd, bekrast en stinkend. Hoe lang deze speelgoedjes onderweg zijn geweest, en via welke route, vóórdat Maria ze van het strand van Roatán plukte? Only heaven knows. Nu liggen ze op haar bureau in Amsterdam, als stille getuigen van de plastic ramp die zich wereldwijd op zee en kustlijnen voltrekt.

EEN REIS MET EEN BEDOELING

De oprichter en directeur van de Plastic Soup Foundation is terug van een bezoek aan het Hondurese eiland Roatán, 8 kilometer breed en 60 kilometer lang. Ze was daar samen met SodaStream-ceo Daniel Birnbaum en de 150 hoogstgeplaatste managers van het concern uit 45 landen. Maria was keynote speaker en meegereisd als enige vertegenwoordiger van een ngo, samen met filmmaker Chris Jordan (‘Albatross’) en een internationaal gezelschap van een twintigtal influencers en journalisten.

Dat de volledige toplaag van het Israëlische bedrijf – dat apparaten verkoopt waarmee je van kraanwater in een oogwenk bubbeltjeswater kunt maken – uitgerekend naar dit tropische eiland is gevlogen, was niet zonder reden. “Daniel had er een duidelijke bedoeling mee, hij wil dat zijn bedrijf een grote ommezwaai gaat maken, weg van het wegwerpplastic”, zegt Maria. “Dat was ook de reden dat ik op deze uitnodiging inging. Als zo’n groot bedrijf een ingrijpende koerswijziging ondergaat, dan is het nuttig dat al je managers begrijpen waarom. Hij wilde ze confronteren met alle plastic troep die elke dag op zo’n afgelegen eilandje aanspoelt. Hij wilde samen met ze opruimen en dat hebben we dan ook gedaan, samen met lokale schoolkinderen. We zijn een paar dagen op rij tussen 5 en 6 uur ’s ochtends opgestaan, dan was het nog redelijk te doen qua temperatuur. Om 10 uur ’s ochtends was het al 45 graden.”

Er was geen houden aan, het plastic bleef maar komen. Grote herkenbare plastic voorwerpen zoals een ventilator en de borstel van een bezem, maar ook flipflops, poppen, flessen, blikjes en vooral ontelbare, veelkleurige plastic deeltjes die met de hand niet meer op te ruimen zijn. In de folders mag Roatán nog als Paradise Island te boek staan, het eiland zucht nu vooral onder afval.

“Er is helemaal geen waste management op het eiland, niks. Ik zag voetbalvelden met overal afval, waar kinderen omheen voetbalden. Ik zag hopen afval in achtertuintjes van huizen liggen, waar het wordt gedumpt en waar het af en toe in de fik wordt gezet. Je ziet de sporen van branden. Mensen gooien het zo neer, want er is niets geregeld. Waar je ook kijkt, zie je afval. Alleen bij de huizen van de superrijken zie je dat er is opgeruimd. Maar ook dat afval gaat op grote hopen langs de kustlijn en wordt vroeg of laat door de zee meegenomen. Die aanblik van al dat afval kwam enorm bij me binnen. Ik dacht: als het zó toegaat op al die eilandjes in de wereld die geen waste management hebben, al dat afval dat geen kant op kan, dan stikken deze paradijsjes letterlijk in de troep en plasticsoep. En daar komt dan nog eens al het aanlandige afval bij dat op de kusten komt aanwaaien en aanspoelen vanuit god-weet-waar. Ik werd er heel verdrietig van. En ook strijdbaar, zo werkt dat bij mij. Op elk niveau moeten veel meer mensen wereldwijd besmet raken, hun hakken in de plasticsoep zetten en zeggen: tot hier en niet verder.”

PLASTIC TE VERVUILD VOOR RECYCLING

Het eiland is volledig omsloten door water en krijgt het afval inderdaad cadeau uit alle windrichtingen, uit het hele Caraïbisch gebied, van Guatemala, Belize en Mexico in het westen en vanuit Cuba en Haïti in het noordoosten. “Alle rioleringen gaan rechtstreeks het water in. Ik zakte op een gegeven moment tot halverwege mijn kuiten in de poep en plasticsoep weg. Oh Maria, dacht ik, toen ik op mijn slippers door ploeterde: daar kun je gemakkelijk infecties van krijgen. Als dit ons voorland is, als alle bounty islands er zo uitzien of binnen afzienbare termijn er zo gaan uitzien, dan zijn zowel de mens als de oceaan in groot gevaar. Ik heb de plasticsoep eerder zien aanspoelen op Hawaii en op het strand in Vietnam, zien drijven in de morsdode Bagmati River in Kathmandu hoog in de Himalaya, maar om zo’n klein leefgebied midden in de oceaan of zoals hier in de Caraïbische Zee te zien bezwijken onder plastic trash, dat is om te huilen.”

“Het is daarom heel erg interessant om te zien hoe SodaStream haar managers omsmeedt tot een leger van plastic fighters. Ja, dat stond op de T-shirts die ze allemaal droegen. Ik vond het een bijzondere ervaring te zien hoeveel serieuze toewijding er is. De ambities liggen hoog. Ik hoorde Daniel Birnbaum op de slotavond zeggen dat ze 95 procent van de plasticsoep willen gaan opruimen.”

SodaStream onthulde en testte op Roatán namelijk ook de zogeheten Holy Turtle, een drijvend systeem voortgetrokken tussen twee boten dat plastic uit de zee moet filteren. “Zelfs als het werkt, zit je met het probleem: waar moet het afval heen nadat je het uit het water hebt gehaald? Als er in de buurt geen waste management systeem is, dan moet je het afvoeren naar het vasteland. Recyclen is geen optie: veel plastic uit zee is zo vervuild dat maar een fractie ervan herbruikbaar is. Het is een complex probleem, het is allemaal niet zo gemakkelijk. Maar de bedoeling is waanzinnig. Daniel is besmet geraakt met hetzelfde virus als waarmee ik tien jaar geleden ben besmet – en vele anderen gelukkig.”

‘JE MOET HET ZELF ZÍEN’

Wat voor de SodaStream-topman de doorslag gaf? “Hij vertelde me dat hij veel video’s en foto’s van de plastic ellende op stranden had gezien. Vervolgens was hij enkele maanden geleden zelf naar het eiland gevlogen om te gaan kijken. Het is natuurlijk niet niks om 200 mensen naar zo’n afgelegen eiland te laten vliegen en er zo’n resort af te huren. Reken maar uit wat dat kost. Maar als je daarmee dat virus kunt overbrengen naar je managers en hen kunt uitleggen waarom je denkt dat hún bedrijf verantwoordelijkheid moet nemen, dan is het vreselijk effectief. Je moet het zelf zíen! Sommige bedrijven gaan plastic vissen in de grachten van Amsterdam, ook goed. Maar veel meer bedrijven zouden zulke reizen moeten maken, denk ik, zoals SodaStream heeft gedaan. Zoals Bernice Notenboom met captains of industry naar de smeltende Noordpool gaat, daar kun je het mee vergelijken. Ik zou iets soortgelijks ook graag doen, om ceo’s het te laten zien. Wat we samen allemaal aanrichten. We zijn als enige dier ter wereld in staat ons eigen nest dodelijk te vervuilen.”

“Daniel en ik delen die waanzinnige ambitie om het plastic op te ruimen en het probleem op te lossen. Om de wereld te redden! Maar als je die ambitie hebt, dan komen gaandeweg ook teleurstellingen. Als SodaStream het meent om structureel met ons samen te werken, als je verschil wilt maken, dan begint dat altijd bij jezelf. Je moet naar de aanpak bij de bron. Dus daarom zeg ik: SodaStream, ga zelf op plastic dieet. Verlaag je Plastic Mass Index: je PMI. Wij kunnen daarbij helpen. Maak een plan: haal het plastic uit je verpakkingen, haal het plastic om je verpakkingen weg, vervang binnen nu en een paar jaar al je plastic flessen. Ja, nu hebben ze nog glas én plastic flessen die consumenten kunt hervullen. SodaStream zal dus op termijn van die plastic fles af moeten. De doppen zijn ook nog van plastic. Als je Plastic Fighter wilt zijn, moet je zelf op plastic dieet. En je klanten ook. Eigenlijk moeten we allemaal op een plastic dieet! Aan dat concept hebben we in 2018 hard gewerkt.”

‘WIJ GAAN OP PLASTIC DIEET, JIJ OOK’

SodaStream heeft de Plastic Soup Foundation genereus 10.000 dollar gedoneerd. “Dat is voor ons heel belangrijk. Dat gaan we in de webapplicatie van een plastic dieet voor consumenten stoppen om het verliezen van ‘plastic weight’ leuk en aantrekkelijk te maken. We integreren het dieet daarna ook in een app, die bijhoudt waar je bent gebleven, zodat je nooit kunt terugvallen. Daar zie ik een mooie samenwerking in het verschiet liggen. Dat we samen campagne gaan voeren op het plastic dieet. Dan zegt SodaStream tegen haar klanten wereldwijd: ‘Wij gaan op plastic dieet, jij ook! En gebruik deze app.’ Met zo’n boodschap kun je heel veel mensen in de wereld bereiken. Dat is een unieke propositie, dan ga je je onderscheiden.”

In hoeverre de onlangs aangekondigde miljardenovername van SodaStream door PepsiCo invloed heeft op de plasticvrije ambities van het Israëlische concern, zal moeten blijken. Maria ziet wel kansen. “De ceo van PepsiCo kwam ook langs op het eiland, toen we er waren. Ik heb de indruk dat Pepsi wel iets wil. Maar als je kijkt naar de gegevens van World Cleanup Day wereldwijd, dan staan ze toch vrolijk naast Coca-Cola. PepsiCo is een van de grootste vervuilers. Het is natuurlijk een mammoettanker en het is bijzonder lastig om zo’n groot bedrijf van koers te laten veranderen. Daarmee vergeleken is SodaStream een speedboot. SodaStream mag onafhankelijk blijven, is de afspraak en de intentie. Misschien dat SodaStream het goede voorbeeld kan geven en dat PepsiCo daarin meegaat en gaat onderzoeken wat ze kan doen om de kraan van single-use plastics dicht te draaien. Wat zou dat fantastisch zijn.”

Mondiale duurzaamheidsdoelen ook van toepassing op plasticsoep

Amsterdam, 02 oktober 2018 – Het afval dat de wereld produceert zal in 2050 met 70% zijn toegenomen. De hoofdconclusie van het rapport What a Waste 2.0, dat de Wereldbank afgelopen maand uitbracht, stemt niet vrolijk. Het afval dat in zee terecht komt, zal toenemen naarmate de wereldbevolking en de koopkracht toenemen. Tenminste: áls er geen drastische maatregelen worden genomen. Schokkend is bijvoorbeeld de constatering dat op dit moment in lage inkomenslanden 93% van al het afval op vuilnisbelten in de open lucht wordt gedumpt, tegen 2% in rijke landen. Plastic is de grootste boosdoener, omdat het niet vergaat en de oceanen vervuilt. Plastic dat in de open lucht gedumpt wordt heeft grote kans om weg te waaien en ook in zee terecht te komen.

De mondiale duurzaamheidsdoelen (Sustainable Development Goals, SDG’s) die de Verenigde Naties in 2015 vaststelden, bieden volgens het rapport een overkoepelend raamwerk voor te nemen maatregelen. Aan enkele duurzaamheidsdoelen zijn namelijk specifieke targets gekoppeld om (plastic)vervuiling terug te dringen. Landen hebben een inspanningsverplichting om maatregelen te nemen zodat de SDGs in 2030 daadwerkelijk worden gehaald. Via de SDG’s is de plasticsoep een integraal onderdeel van de duurzaamheidsagenda van landen en organisaties.

De Plastic Soup Foundation heeft de relatie tussen SDG’s en plasticsoep in kaart gebracht. Hoewel geen van de zeventien SDG’s de plasticsoep als hoofdonderwerp heeft, kan voor een aantal de relatie met de strijd tegen de plasticsoep duidelijk worden aangegeven.

Bij de bestrijding van de plasticsoep gaat het om:

  • voorkomen van plastic in het milieu,
  • vermijden van gezondheidsrisico’s,
  • absolute reductie van plastic.

Lees hier hoe deze drie uitgangspunten aan afzonderlijke SDG’s kunnen worden gekoppeld.

Wasteland

Amsterdam, 17 augustus 2018 –De afvalberg die de mensheid produceert blijft alsmaar toenemen, maar we kijken er liever van weg. Wie dat niet doet, is Kadir van Lohuizen. De Nederlandse journalist/fotograaf ging op onderzoek in zes wereldsteden: Tokio, New York, Jakarta, Sao Paulo, Amsterdam en Logos. Geen toerist die afvalbergen bezoekt, maar Van Lohuizen zocht ze op en liep mee met de armste wastepickers. Zijn confronterende foto’s en filmpjes doordringen je van het besef, dat het afvalprobleem niet onder controle komt, zolang we afval exporteren en recycling van plastic als zaligmakende oplossing propageren. Terwijl de wereldafvalproductie toeneemt, in plaats van af, wordt het meeste afval nog altijd gestort, verbrand of komt in zee terecht.

Van Lohuizens foto’s en filmpjes zijn nog tot 23 september te zien op de tentoonstelling Wasteland in Amsterdam-Noord. Op de site van Trouw een uitgebreid verslag.

Minder plastic tassen op de bodem van de Noordzee 

Amsterdam, 27 juni 2018 – Gedurende 25 jaar is de zeebodem van de Noordzee en de Keltische Zee gemonitord op — onder andere — plastic zwerfafval. De resultaten van dit langlopende onderzoek zijn onlangs gepubliceerd in Science of The Total Environment.  

Gedurende de onderzochte periode (1992-2017) is 39 keer uitgevaren in de zeeën rond Engeland. In totaal werd 2461 keer de inhoud van sleepnetten geanalyseerd. Het afval is wijdverspreid, van 0 tot 1835 items per vierkante kilometer. Er werden vreemd genoeg geen duidelijke trends waargenomen met betrekking tot toe- of afname in de hoeveelheden plastics op de zeebodem. Echter, binnen verschillende categorieën plastic zijn er wel trends.

Een toename werd waargenomen voor zwerfafval afkomstig van visserij op de Noordzee.

Het aantal plastic tassen op de bodem van de Noordzee nam sinds 2010 af. De auteurs noemen enkele mogelijke verklaringen voor die afname, waaronder veranderde samenstelling van de tassen (die de snelheid waarmee ze uiteenvallen beïnvloedt) en maatregelen tegen het gebruik van plastic tassen.  

De onderzoekers hebben ook het zwerfafval op de bodems van de Noordzee en Keltische Zee vergeleken. Plastic vormt de grootste groep van het afval, variërend van 65% tot 94%. Het aandeel plastic bestond voornamelijk uit plastic verpakkingen, tassen en flessen en afval afkomstig van de visserij. Vaak werden deze plastics bewoond door organismen zoals mosselen en poliepen. Grote verschillen in de hoeveelheden plastics tussen de Noordzee en Keltische Zee werden echter niet waargenomen. Er werd ook geen verschil geconstateerd tussen de kustgebieden en open zee.

Tot slot blijkt dat er, in vergelijking met andere studies, relatief weinig plastics op de zeebodem van beide zeeën aanwezig zijn. De plastics worden waarschijnlijk meegevoerd door de stroming richting de noordoost Atlantische Oceaan.  

Het onderzoek levert in ieder geval een duidelijke aanwijzing op dat beleidsmaatregelen tegen plastic leiden tot minder plastic op zee.  


Lees ook: Plastics aangetroffen in het diepste deel van de oceaan

,

Maandelijks een opruimdag in Sierra Leone

Amsterdam, 23 mei 2018 – Onlangs heeft de president van het Afrikaanse land Sierra Leone een nationale opruimdag afgekondigd. De National Cleaning Day is voor het eerst op 5 mei gehouden en zal voortaan elke eerste zaterdag van de maand plaatsvinden. Het is een van de eerste daden van de president Julius Maada Bio die net is aangetreden.
Een van de grootste problemen is dat sloten en afvoerkanalen verstopt raken door plastic en voortdurend overstromingen veroorzaken. Een ander belangrijk doel is om de hygiëne te verbeteren. Zie hier een filmpje over de eerste opruimdag.

Een van de commentatoren uit Sierra Leone zelf verwoordt het belang van deze “van boven opgelegde opruimdag”. Bewoners van dit land hebben de neiging hun lot in handen van de regering te leggen, maar deze passieve houding wordt met een initiatief als de opruimdag doorbroken. De campagne brengt mensen bij elkaar die met elkaar hun eigen omgeving weer leefbaar maken.


Lees ook: Cambodja vicieuze cirkel van flessenwater 

,

Noors verbod op helium ballonnen 

Amsterdam, 10 mei 2018 – Op 17 mei viert Noorwegen onafhankelijkheidsdag. Tijdens de feestelijkheden worden normaal gesproken altijd veel ballonnen opgelaten. Maar daar is nu een einde aan gekomen.  

Vorig jaar werd de verkoop van helium ballonnen al verboden in Skien, Porsgrunn, Drammen, Bodø, Kristiansand, Halden and Arendal. De grotere steden Bergen, Haugesund, Tromsø, Fredrikstad, Stavanger en Oslo sloten zich aan. Het aantal is inmiddels gegroeid tot meer dan 30. In geen van deze plaatsen worden nu nog vergunningen afgegeven voor de (straat)verkoop van ballonnen gevuld met helium. De roep om een landelijk verbod werd daardoor steeds luider en het Noorse Parlement heeft zich op 4 mei voor een landelijk verbod uitgesproken.  

Jeroen Dagevos, hoofd programma’s van de Plastic Soup Foundation, juicht deze ontwikkeling toe. “Wij hebben geen probleem met ballonnen, maar wel met ballonnen die los worden gelaten in de lucht. De eenvoudigste manier om dat te voorkomen is het gebruik van helium voor ballonnen te verbieden. Nederland kan wat dit betreft een voorbeeld nemen aan Noorwegen.” 


Lees ook: Traditie ballonoplaten koningsdag bijna ten einde? 

,

Kamelen blijven sterven in woestijn door plastic

Amsterdam, 9 januari 2018 – Wekelijks verricht Dr. Ulrich Wernery sectie op kamelen. De directeur van het Central Veterinary Research Laboratorium te Dubai doet dat al jarenlang. Hij treft in vrijwel elke kamelenmaag plastic aan. Dat is niet zomaar een beetje plastic, maar onvoorstelbaar veel plastic. Aangezien kamelen het plastic dat ze eten niet kunnen verwerken, ontstaat er in de loop der tijd een steeds grotere klomp in hun magen. Naar schatting overlijdt een op de twee kamelen in de Verenigde Arabische Emiraten daaraan. Hier afgebeeld is de grootste klomp die Dr. Wernery heeft aangetroffen, 52 kilo zwaar. Het bestaat uit een paar honderd plastic tasjes, nylon draden en touw.  

 

Wanneer dr. Wernery een magere kameel ziet, weet hij zeker dat die plastic in zijn maag heeft. Door het plastic in de maag heeft de kameel namelijk geen hongergevoel, waardoor hij minder gaat eten. Daarnaast verstopt het plastic de spijsverteringskanalen. Niet alleen kamelen, ook koeien, geiten, gazelles en schapen overlijden aan plastic. Lees hier een interview met Dr. Wernery. 

De Amerikaanse fotograaf en filmmaker Chris Jordan, bekend van zijn schokkende foto’s van stervende albatrosjongen op Midway, filmde twee jaar geleden zo’n klomp. 

Dr. Wernery waarschuwt al meer dan tien jaar voor dit verschijnsel. Maar dat heeft niet geleid tot enige verbetering. De kamelen blijven sterven, omdat zoveel mensen plastic in de woestijn achterlaten en ook niemand het opruimt.   

Foto’s gemaakt door Dr. Wernery.

Belgische Fedpack blundert in Vlaams parlement


Amsterdam, 24 december 2017
– In Wallonië en in Brussel is er een verbod op de plastic draagtas, maar in Vlaanderen nog niet. Tijdens een hoorzitting op 12 december in het Vlaams parlement over de invoering van een verbod, hield Jan Goesaert, voorzitter van de federatie van de verpakkingsindustrie Fedpack een pleidooi vóór de plastic zak in winkels. “Die verschrikkelijke beelden van eilanden van plastic in de oceanen komen niet van hier, die oceanen liggen niet in Europa”. De EU Plastic Bag Directive uit 2015 bepaalt dat lidstaten het gebruik van de lichtgewicht plastic tas drastisch moeten reduceren. Vlaanderen loopt hopeloos achter met het nemen van maatregelen.

Fedpack zou komen uitleggen welke alternatieven voor de plastic tas beschikbaar zijn. In plaats daarvan kregen de parlementariërs te horen dat olie, de grondstof voor plastic, vrijwel onbeperkt beschikbaar is. Zie bijvoorbeeld het bericht hierover in Nieuwsblad. Later gaf de voorman aan “fout begrepen” te zijn en “niet tegen, maar vóór een beperking van plastic te zijn”.

Deze ontluisterende gang van zaken laat vooral zien hoe conservatief de Vlaamse verpakkingsindustrie in feite is. Alles is gericht op business as usual, op afschuiving van de milieukosten op de maatschappij en toekomstige generaties, en dat de burger zich verantwoordelijk moet gedragen door geen tasjes op straat achter te laten. Van deze voorman kreeg de burger nóg een verwijt. Belgen die een verbod van de plastic tas bepleiten zijn oliedom, omdat “de opinie van de consument is gevormd door wat ze op televisie zien, die plastic oceanen”.

Luister hier naar wat Jan Goesaert precies zei tijdens deze hoorzitting.

Plastic microdeeltjes zijn vaak terug te vinden in cosmetica voor dagelijks gebruik.
, ,

Verbod op microbeads in UK, Italië en Nieuw-Zeeland

Amsterdam, 23 december 2017 – Het Verenigd Koninkrijk, Italië en Nieuw-Zeeland gaan de plastic scrubdeeltjes in verzorgingsproducten verbieden. Deze landen nemen een belangrijke stap. Maar de wetgeving garandeert niet dat er via verzorgingsproducten geen plastic meer in zee terecht komt.

In Londen nam de regering het voorstel over van een speciale parlementaire commissie om de productie per 1 januari 2018 te verbieden en de verkoop van deze verzorgingsproducten per juli 2018. In het parlementaire debat dat aan het besluit voorafging werd op de Position Paper gewezen van de Beat the Microbead-campagne waarin onder andere voor een veel breder verbod van microplastics gepleit wordt.

Het Italiaanse parlement nam 19 december het voorstel aan om microbeads-scrubdeeltjes in cosmetica per 2020 te verbieden. Verder gaat Italië als eerste land ter wereld de plastic wattenstaafjes verbieden, per 2019.

De premier van Nieuw Zeeland, Jacinda Arden, heeft begin december bevestigd dat Nieuw Zeeland de microbeads gaat verbieden per mei 2018, zoals de vorige regering had aangekondigd. Retailers in het land halen de gewraakte producten al van de planken en de formules van huismerken worden al aangepast.

Het gaat in al deze wetgeving om de plastic deeltjes die een schurende functie hebben, de scrubs. Maar er zijn andere plastics die niet onder de regelgeving vallen, zoals glitters. Onder de nieuwe Engelse regelgeving valt glitter dat in een scrub zit wél onder het verbod, maar bijvoorbeeld niet de glitters in make up of shampoo. De meeste glitters zijn een combinatie van aluminium en PET. Ze vervuilen bij gebruik net zo goed als de scrubdeeltjes het water met microplastics. Engelse wetenschappers hebben recentelijk opgeroepen tot een verbod van de glitters, schreef de Independent.