Berichten

,

Falende aanpak microvezels uit synthetische kleding

Amsterdam, 22 augustus 2019 – Tegenover een voortvarende Europese aanpak van microplastics in cosmetica staat een falende aanpak van de microvezels die vrijkomen tijdens het wassen, drogen en dragen van plastic kleding. Terwijl dat een veel grotere bron van vervuiling is! De Plastic Soup Foundation vindt dat de Nederlandse overheid bij de Europese Commissie moet pleiten voor een strenge norm.

ECHA

Het Europese Chemische Agentschap (ECHA) stelt een verbod voor om opzettelijk toegevoegde microplastics in diverse producten, zoals cosmetica, wasmiddelen en verf. Het voorstel vloeit voort uit de Plastic Strategy van de Europese Commissie van januari 2018. ECHA past het voorzorgprincipe toe: we weten dat plastic in het milieu niet vergaat en dat microplastics er onmogelijk uitgehaald kunnen worden. Door de steeds hogere concentratie van microplastics zal dit op den duur onherroepelijk leiden tot risico’s voor het milieu en de menselijke gezondheid. ECHA maakt in haar onderbouwing geen onderscheid tussen soorten microplastics. De redenering gaat dus ook op voor microvezels afkomstig van synthetische kleding.

Collective Industrial Agreement

In de Plastic Strategy van de Europese Commissie werd in januari 2018 aangekondigd dat een nieuw opgericht Europees industrieel consortium testmethoden zou ontwikkelen om verlies van synthetische vezels tijdens wassen te meten. Op basis daarvan zou de Europese Commissie eisen stellen. De Europese textielsector richtte toen de Collective Industrial Agreement op. Doel van dit samenwerkingsverband is om testmethoden te ontwikkelen om vezelverlies te meten.

Testmethode

In het eerste persbericht, tegelijk met de Plastic Strategy gepubliceerd, staat dat voor het einde van 2018 in een conceptvoorstel aan de Europese Commissie gemeld zou worden welke kennis nog ontwikkeld moet worden om aan mogelijke oplossingen te (kunnen) werken ter voorkoming van vezelverlies. Dit voorstel is tot op de dag van vandaag niet verschenen. Tot nu toe zijn vertegenwoordigers van textielbedrijven slechts enkele keren bij elkaar gekomen om te praten over een gestandaardiseerde testmethode. Volgens het verslag van de laatste bijeenkomst, die afgelopen mei plaatsvond, moet een concept Test Method Report nog worden goedgekeurd door de participerende bedrijven.

Nederlandse overheid

De Europese Commissie legde het initiatief geheel bij de textielsector. De Nederlandse overheid doet niet anders. In juni 2018 liet de staatsecretaris van Veldhoven aan de Tweede Kamer weten: ‘Ik ga nu eerst verkennen met de textielbranche welke innovatieve oplossingen zij ziet om de emissies van vezels naar het water te voorkomen en om nadere afspraken hierover te maken.’ Daarnaast heeft het Rijksinstituut Volksgezondheid en Milieu (RIVM) enkele maanden geleden op verzoek van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat een rapport uitgebracht over mogelijk te nemen maatregelen. Voor de overheid zelf wordt als maatregel genoemd: ‘Het vaststellen en vastleggen van maximumnormen voor de afgifte van microplasticvezels.’

Europese aangelegenheid

De Nederlandse overheid wijst in zulke gevallen steevast naar Europa en verzoekt in het beste geval de Europese Commissie om te komen tot een norm voor vezelverlies. De Commissie zal op haar beurt informeren bij de Collective Industrial Agreement. Want vóór er tot een norm besloten kan worden, moet die afgifte eerst met zekerheid gemeten kunnen worden. En dan komt de aap uit de mouw: er is nog niet eens een concept test-meetrapport waar de Europese textielsector het onderling over eens is.

De textielsector maakt geen enkele haast met het presenteren van voorstellen die uiteindelijk ten koste gaan van omzet of winst. En de overheid wacht passief af. Hoe lang zal het nog duren voordat er een wettelijke norm is met betrekking tot verlies van plastic microvezels? De Plastic Soup Foundation vindt dat de Nederlandse overheid de Europese Commissie actief moet vragen om een strenge norm voor vezelverlies, mede op basis van het door ECHA gehanteerde voorzorgprincipe.

Ocean Clean Wash

De Plastic Soup Foundation wil niet wachten op een norm. Op de vernieuwde site Ocean Clean Wash worden oplossingen die consumenten handelingsperspectief bieden. G-Star start een instore campagne om Planet Care filters te promoten. Sympatex werkt aan een speciale coating. Dit zijn bedrijven in de sector die voorop lopen en actief stappen zetten in de goede richting.


Lees ook – Textielsector negeert probleem van plastic microvezels

Lees ook – ECHA wil verbod op opzettelijk toegevoegde microplastics

Lees ook – Verklaring microvezels Europese textielindustrie onder de maat

 

 

 

 

 

 

, ,

Update Ocean Clean Wash-campagne augustus 2018

De Ocean Clean Wash-campagne slaat een nieuwe weg in om de vervuiling door microvezels uit synthetische kleding te stoppen: iedere stap in de keten wordt getackeld en we zoeken naar oplossingen. We verwachten dat het vrijkomen van synthetische microvezels in de komende jaren met 80% zal afnemen.

Hiervoor hebben we belanghebbenden uit iedere stap in de levenscyclus van textiel producten bij elkaar gebracht. Dit zijn partijen die interesse hebben getoond in het werken aan en het stimuleren van oplossingen. Samen vormen zij de Coalition of the Willing.

Wij geloven dat we oplossingen moeten zoeken voor het produceren van het garen, voor het produceren van de stoffen en zelfs voor het einde van de levenscyclus van een product. We kunnen het ons niet permitteren om slechts naar één stap van de keten te kijken. Alle betrokkenen bij de levenscyclus van kleding zijn namelijk verantwoordelijk voor dit probleem. Door oplossingen voor de verschillende stappen uit de cyclus te combineren, zal de vervuiling door microvezels geleidelijk aan afnemen en uiteindelijk zelfs helemaal gestopt kunnen worden.

Er zijn momenteel veelbelovende oplossingen die de hoeveelheid vrijkomende microvezels aanzienlijk kunnen verminderen. Zo wordt er een wasmachinefilter ontwikkeld door de start-up Planet Care in Slovenië. Recente tests hebben aangetoond dat hiermee 80% van de vrijkomende vezels kan worden tegengehouden. Tegelijkertijd werkt een onderzoeksinstituut in Italië, het Consiglio Nazionale delle Ricerche (CNR), aan een pectine-coating die aan het garen kan worden toegevoegd om het vrijkomen van microvezels mogelijk met 80% terug te dringen.

Als onderdeel van de campagne hebben we de afgelopen maanden vier kledingmerken getest om ze te rangschikken als het gaat om het vrijkomen van microvezels. Het onderzoeksinstituut CNR in Italië heeft twee sportmerken en twee fast fashion-merken getest volgens constante variabelen. De resultaten van deze onderzoeken zullen half oktober bekendgemaakt worden.

Bent u als belanghebbende geïnteresseerd in deelname aan de Coalition of the Willing? Wilt u meehelpen om oplossingen te zoeken voor wat waarschijnlijk de grootste bron van microplastic-vervuiling is in onze oceaan? Neem dan contact op met laura@plasticsoupfoundation.org.

, , ,

Waarschuwingslabel plastic kleding hard nodig

Amsterdam, 22 maart 2018 – De microvezels die bij het machinaal wassen van synthetische kleding vrijkomen, vormen een van de belangrijkste en moeilijkst te bestrijden bronnen van de plasticsoep. Het gaat om miljoenen vezels per wasbeurt en die vezels zijn zó klein dat ze onmogelijk allemaal uit het afvalwater gehaald kunnen worden. In Californië is nu een wetsvoorstel ingediend om alle synthetische kleding verplicht te voorzien van een waarschuwing. Kleding die voor minimaal 50% synthetisch is, moet een label krijgen met de tekst “This garment sheds plastic microfibers when washed. Hand washing recommended.” Als het wetsvoorstel wordt aangenomen, is het per 1 januari 2020 van kracht.  

In Europa buigt een industrieel consortium van textielbedrijven zich over de vraag hoe verspreiding van microvezels uit synthetische kleding te voorkomen is. Voor het einde van 2018 zou dit samenwerkingsverband, aldus een in januari uitgebrachte verklaring, mogelijke oplossingen aan de Europese Commissie presenteren. Die verklaring is echter zo vaag dat het consortium in feite de verdenking op zich laadt een strategie te hanteren om maatregelen zo lang mogelijk uit te stellen. 

Het wetsvoorstel in Californië kan worden opgevat als de lakmoesproef. Is het Europese samenwerkingsverband in het leven geroepen om serieus aan de slag te gaan, dan staat het verband niets in de weg om nu publiekelijk te verklaren dat ook in Europa zo’n label verplicht moet worden ingevoerd. Is het samenwerkingsverband daarentegen in het leven geroepen om allerlei denkbare maatregelen zo lang mogelijk uit te stellen (bijvoorbeeld onder het mom dat eerst nog heel veel onderzoek moet worden verricht), dan zal de industrie een dergelijke uitspraak nooit doen.  

Maria Westerbos, directeur van de Plastic Soup Foundation: “De Europese Commissie moet niet wachten op de voorstellen die de Europese textielindustrie eind 2018 zal presenteren, maar net als in Californië een waarschuwingslabel verplicht stellen. Daarmee worden de consumenten ten minste voorgelicht. En dat is een belangrijke eerste stap in de bestrijding van deze milieuramp”.

, ,

Label op synthetische kleding vanwege microvezels in Californië

Amsterdam, 9 maart – Een nieuwe wet in Californië zal kleding met meer dan 50% polyester verplicht stellen om een label te dragen die waarschuwt dat het kledingstuk plastic microvezels loslaat wanneer hij gewast wordt in een wasmachine. Het label zal, in dat geval, consumenten aanraden het kledingstuk met de hand te wassen.

Het wetsvoorstel werd in februari 2018 geïntroduceerd en als het wordt aangenomen zal het verboden zijn kleding zonder dit label te verkopen per 1 januari 2020. Hoeden en schoenen zijn uitgezonderd van deze regeling.

Het doel van de nieuwe wet is het erkennen van het gevaar die microvezels voor het milieu vormen, het correct informeren van het publiek en, uiteindelijk, het verminderen van de hoeveelheid microvezels die in het milieu terechtkomen.

Microvezel vervuiling: een alomtegenwoordig gevaar 

Het voorstel is ontstaan als reactie op de continue toenemende microvezel vervuiling in onze oceanen. Volgens het wetsvoorstel kan synthetische kleding tot wel 1.900 microvezels per was loslaten en waarschuwt daarom voor het gevaar dat deze minuscule vezels vormen als ze in de oceaan terechtkomen en worden opgegeten door zeedieren, omdat ze uiteindelijk weer terugkomen in de voedselketen. Echter, onderzoek van Mermaids Life+ toont aan dat eerdere studies dit aantal enorm onderschat hebben: een gemiddelde van 9.000.000 vezels komen vrij in elke 5-kilo was. Het 3-jarige door de EU gefinancierde onderzoek publiceerde haar bevindingen in het magazine Environmental Pollution.

Een recent rapport van de International Union for Conservation of Nature (IUCN) schat dat 35% van alle primaire microplastics in de oceanen van machine gewast, synthetisch textiel komt, waarmee het de grootste bron van microplastics vormt. Autobandenslijtage staat op de tweede plaats met 28%.

De alomtegenwoordigheid van microvezels in het milieu vormt een serieuze dreiging voor het wildleven, alsook mensen. Microvezels zijn zo doordringend dat ze zijn gevonden in de meest afgelegen plekken in de wereld. Een blauwe microvezel werd gevonden in het hart van de Himalaya, waar geen mens eerder ooit geweest was, en een hoeveelheid van 25,5 miljard synthetische vezels per decennium betreedt het water in de omgeving van de Zuidelijke Oceaan.

Een onderzoek in 2016 toonde aan dat een kwart van de vis die op lokale vismarkten werd gekocht plastic in hun spijsverteringskanaal hadden, waarvan 80% uit microvezels bestond. Vezels vervuilen ook het water dat we drinken en de lucht die we inademen.

Er moeten realistische en drastische maatregelen getroffen worden om deze dramatische situatie te stoppen. De wetgeving van Californië geeft een goed voorbeeld van de rol die regeringen kunnen spelen in de oplossing.

Californië: milieupionier 

Californië is wereldwijd altijd al een koploper geweest waar het milieu maatregelen betreft. Het was de eerste staat in Amerika die plastic microbeads verbood voordat President Obama de Microbeads-Free Waters Act tekende in 2015 en plastic wegwerptassen werden verboden in 2016. Eerder dit jaar werd een wet voorgesteld die het illegaal zou maken voor restaurants om plastic rietjes aan te bieden aan gasten zonder dat zij hier om hebben gevraagd.

, ,

Verklaring microvezels Europese textielindustrie onder de maat


Amsterdam, 2 februari 2018
– Bij het machinaal wassen van synthetische kleding komen plastic microvezels vrij. Microvezels in het milieu vormen een omvangrijk probleem en zijn niet gemakkelijk aan te pakken. In haar Plastic Strategy spreekt de Europese Commissie steun uit voor een nieuw initiatief van een Europees industrieel consortium, dat erop gericht is om plastic microvezels in water te voorkomen. Op dezelfde dag dat de Plastic Strategy werd gepresenteerd, 16 januari jongstleden, kwam het bedoelde consortium ook met een verklaring naar buiten.

Doel van het industrieel initiatief is om haalbare oplossingen te vinden en testmethoden te ontwikkelen. De eerste helft van 2018 wordt gebruikt om de problematiek in kaart te brengen. Vervolgens moet voor het einde van 2018 in een conceptvoorstel voor de Europese Commissie vermeld worden welke kennis nog ontwikkeld moet worden om aan mogelijke oplossingen te kunnen werken. De verklaring blinkt uit in vaagheid.

De vijf industrieën (AISE, CIRFS, European Outdoor Group, Euratex, Federation of the European Sporting Goods Industry) kunnen echter maanden tijd besparen. De Europese Commissie heeft namelijk al lang onderzoek laten uitvoeren naar synthetische microvezels. Hoofdconclusie van het Mermaids Life+ project is dat per wasbeurt van 5 kilo tussen de 600.000 en 17.700.000 microvezels vrijkomen (Gemiddeld zes miljoen). Deze en andere resultaten zijn eind 2017 gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift European Pollution. Het Mermaids project ontwikkelde ook een analysemethode gebaseerd op het scannen van een filter (maaswijdte 5 µm) met behulp van een elektronenmicroscoop. Daarmee kunnen de vrijgelaten vezels na een wasbeurt vrij nauwkeurig worden geteld.

Hoe valt nu te verklaren dat het consortium met geen woord rept over het Europese Mermaids project, maar ondertussen zegt zich een beeld te willen vormen van de problematiek en zich te richten op het ontwikkelen van geharmoniseerde testmethoden? Het probleem is immers allang goed in kaart gebracht, niet alleen door Mermaids, maar ook door andere onderzoeksgroepen, zoals die van professor Richard Thompson van de University of Plymouth. De uitkomsten zijn in grote mate met elkaar in overeenstemming. Er is inmiddels ook voldoende kennis over de vraag welke synthetische stoffen meer of minder vezelverlies geven, op welke temperaturen beter gewassen zou moeten worden, en of het bijvoorbeeld uitmaakt welk wasmiddel je gebruikt.

Wat is er dan aan de hand? Maatregelen tegen vezelverlies zullen ingrijpend zijn en dat is een grote bedreiging voor de hele textielketen. Wat de vijf industriële organisaties hier gezamenlijk doen, is een beproefde strategie. Deze strategie wordt wel aangeduid als “meestribbelen”. Je erkent dat er een probleem is en je neemt vervolgens alle tijd om dat probleem in kaart te gaan brengen en allerlei onderzoek te laten verrichten. Van cruciaal belang is voorts dat, door zelf een initiatief aan te kondigen, je regelgeving van de overheid gemakkelijker kunt voorkomen of sturen.

De Europese Commissie had de randvoorwaarden moeten formuleren voor maatregelen gericht op reductie van vezelverlies en had dat op basis van het Europese Mermaids life+ project ook moeten doen.