Berichten

honden dogs
,

Hormoonverstoorders maken honden onvruchtbaar

Hormoonverstorende stoffen kunnen onvruchtbaarheid veroorzaken bij honden en geboorteafwijkingen veroorzaken. Deze chemicaliën lekken uit verpakkingen in het voer en worden teruggevonden in de geslachtsorganen van mannetjeshonden. Dat schreven Britse wetenschappers verbonden aan de universiteit van Nottingham onlangs in het vakblad Nature Scientific Reports.

Onderzoekers verzamelden gedurende 26 jaar (1988 tot 2014) sperma van honden uit een Engels fokprogramma. Uit analyses bleek dat er in die tijdsperiode:

  • De beweeglijkheid van zaadcellen in totaal met 35 procent is afgenomen sinds 1988
  • Het aantal levende zaadcellen gemiddeld met 10 procent is afgenomen
  • Het aantal puppy’s met cryptorchisme (een aandoening waarbij een of beide testikels niet in de balzak indalen) is vervijfvoudigd
  • Meer vrouwtjes dan mannetjes werden geboren.

Daarnaast legden de onderzoekers een verband tussen de aanwezigheid van hormoonverstoorders in hondenvoer en chemicaliën in het lichaam van de honden. Zowel in het voer als in de testikels van de honden werden de vlamvertragers PBDE, PCB en DEHP aangetroffen.

Volgens de onderzoekers kan de hond, die als huisdier bij de mens leeft, een indicator-soort zijn voor onderzoek naar de effecten van hormoonverstoorders op de vruchtbaarheid van de mens. Bij de mens werden vergelijkbare effecten op de vruchtbaarheid vastgesteld.

Food chain voedselketen

Voedselketen van plastic

Onderzoekers van de universiteit in Lund (Zweden) hebben aangetoond dat nanoplastics zich door de voedselketen kunnen verplaatsen en een effect hebben op de dieren die bovenaan de keten staan.  Hun onderzoeksresultaten verschenen in het vakblad PLOS ONE.

De vissen werden verdeeld in twee groepen; een groep die wel plastic te eten kreeg (groep 1) en een groep met normaal voer (groep 2). Beide groepen vis kregen weinig plankton te eten, zodat de vissen hun natuurlijke reserves moesten aanspreken en gewicht zouden verliezen.

De onderzoekers constateerden enkele verschillen tussen beide groepen:

  • Vissen die plastic aten bewogen langzamer dan de vissen in de groep zonder plastic. De eerste groep deed er ook twee keer zo lang over om hun voedsel te consumeren.
  • De triglyceriden (vet) /cholesterol verhouding was na 22 dagen heel laag in de tweede groep, terwijl in de eerste groep slechts een kleine vermindering werd waargenomen.
  • Cholesterolconcentraties werden na 22 dagen opgeslagen in spieren en lever van de tweede groep vissen.
  • Tegen het einde van het experiment ging het gewichtsverlies van de tweede groep door, terwijl de eerste groep aan gewicht toenam.

Verschillen tussen de beide groepen vis wijzen op een ontwrichting van de vetstofwisseling. Nanoplastics van polystyreen lijken ervoor te zorgen dat vetstofwisseling in de eerste groep vissen deze vissen minder gevoelig maakt voor verhongering. De verschillen tussen beide groepen traden op na dag 22 van het experiment. Dat wijst er mogelijk op dat nanoplastics zich eerst moeten ophopen in het lichaam voordat er gevolgen waarneembaar zijn.

zeedieren marine life

Overdracht chemicaliën naar zeedieren door microplastics relatief gering

Vaak wordt gesteld dat door dieren ingeslikte microplastics chemicaliën overdragen. Een nieuwe studie beantwoordt de vraag in welke mate ingeslikt plastic bijdraagt aan verhoogde opname van chemicaliën in zeedieren. De conclusie luidt dat het niet waarschijnlijk is dat inname van microplastics blootstelling aan waterafstotende chemicaliën vergroot. De studie is gepubliceerd in het vakblad Environmental Science and Technology.

De onderzoekers concluderen dat:

  • De hoeveelheid plastic in zee verwaarloosbaar klein is ten opzichte van andere aanwezige bronnen (media) die chemicaliën kunnen overdragen
  • De hoeveelheid giftige chemicaliën van plastic verwaarloosbaar klein is vergeleken met de hoeveelheid bij andere media
  • Overdracht via natuurlijke prooi een veel grotere rol speelt in de accumulatie van toxische stoffen.

Nanoplastics worden beschouwd als een van de onzekere factoren. Nanoplastics en hun potentiële gevaren waren geen onderwerp van deze studie. De onderzoekers benadrukken dat hun conclusie (dat de bijdrage aan de opeenhoping van chemische stoffen bij zeedieren door inname van microplastics waarschijnlijk gering is) allerminst betekent dat plastics geen destructief effect hebben op het zeeleven.

Consumptie fish markets
,

Consumptie vis vervuild met plastic

Een kwart van de vis die op de vismarkt verkocht wordt voor consumptie heeft plastic in hun verteringssysteem. Dat concluderen wetenschappers uit onderzoek naar vis afkomstig van lokale vismarkten in Californië en Indonesië. De resultaten verschenen onlangs in het vakblad Nature Scientific Reports.

Om een duidelijk beeld te krijgen van plasticvervuiling in consumptievis werd de maaginhoud van bodembewoners, rifbewoners en vis afkomstig uit open water onderzocht. Het gaat zowel om herbivoren als carnivoren.

Van de Californische vismarkt waren 16 van 64 onderzochte vissen vervuild met plastic en ander menselijk afval (25%). Van de hier aangetroffen vervuiling bestond het overgrote deel uit textielvezels (80%). De onderzoekers konden echter niet met zekerheid zeggen of de vezels synthetisch waren of van natuurlijke materialen zoals katoen.

In Indonesië bevatten 21 van 76 onderzochte vissen stukjes plastic (28%). Echter bestond het plastic hier voor het grootste deel uit kleine plastic fragmenten (60%) en piepschuim (37%), wat in Californië bijna niet voorkwam. In tegenstelling tot Californië, ontdekten de onderzoekers bij deze vissen helemaal geen vezels.

De onderzoekers wijzen op verschillend afvalwatermanagement in beide landen als mogelijke verklaring waarom in Indonesië geen enkele vis vezels bevatte.

zeevogels seabirds

Zeevogels adsorberen vlamvertragers uit oceaanplastic

Wetenschappers van drie Japanse universiteiten hebben een verband gelegd tussen chemicaliën in weefsel van zeevogels en plastics in hun maag. Het artikel verscheen in Environmental Science and Technology.

Plastic producten bevatten additieven zoals de vlamvertrager polybroom difenylether (PBDE) die kunnen lekken naar hun omgeving. Deze stoffen worden in vogels aangetroffen. De vraag is hoe dat gebeurt; worden ze blootgesteld via direct ingeslikt plastic of via hun prooi? Om hier antwoord op te geven analyseerden de onderzoekers achttien zeevogels. De resultaten laten zien dat bij drie vogels een aanwijzing gevonden werd voor directe overdracht van in plastic voorkomende chemicaliën naar hun weefsel.

Om de wijze waarop die overdracht plaatsvindt beter te begrijpen, werd gekeken naar het lekken van die stoffen in verschillende vloeistoffen, waaronder zogeheten maagolie van de zeevogels. Vervolgexperimenten lieten zien dat:

  • Alleen minieme hoeveelheden lekken in gedestilleerd water, zeewater en en pepsine, een spijsverteringsenzym
  • Terwijl het lekken 20 maal zo groot was in maagolie en 50 maal zo groot in visolie (een belangrijk component van maagolie).

Theoretische berekeningen gebaseerd op deze experimenten in combinatie met veldstudies suggereren dat blootstelling van chemicaliën via plastic waarschijnlijker is dan blootstelling via prooi. De onderzoekers benadrukken dat andere vloeistoffen als gal ook het lekken van chemicaliën kunnen vergemakkelijken en de ophoping van vlamvertragers uit ingeslikt plastic kunnen bevorderen.

europese zeebaars intestines european sea bass

PVC beschadigt darmen Europese zeebaars

De inname van polyvinylchloride (PVC) kan  de darmen van de Europese zeebaars beschadigen. Dat blijkt uit onderzoek van Italiaanse wetenschappers van onder andere het Institute for Environmental Protection and Research en het Institute for Coastal Marine Environment. Hun onderzoek verscheen in het vakblad Environmental Pollution.

162 vissen werden verdeeld in drie groepen met elk een ander dieet.Gedurende een periode van 90 dagen voerden de onderzoekers de vissen:

  • Normaal voer (groep 1)
  • Nieuwe PVC pellets (groep 2)
  • Vervuilde (uit zee afkomstige) PVC pellets (groep 3).

Het blijkt dat het darmepitheel en darmvlokken waarmee de dunne darm bedekt is om zoveel mogelijk voedingsstoffen op te nemen, worden aangetast door de plastic pellets:

  • Na 30 dagen was er bij 67% van vissen uit groep 2 veranderingen in het epitheel waargenomen zoals zwellingen en verkorte darmvlokken. Bij groep 3 traden er bij 85% al ernstigere veranderingen op, zoals loslatend epitheel en de vernietiging van darmvlokken.
  • Na 60 dagen waren de veranderingen van het epitheel verergerd bij vissen van zowel groep 2 als 3
  • Na 90 dagen had de helft van de vissendarmen uit groep 3 zeer ernstige darmveranderingen opgelopen. De structuur van het darmepitheel is verdwenen en darmvlokken zijn vernietigd. De andere helft van de groepen 2 en 3 lieten hetzelfde resultaat zien na 60 dagen.
Dwarsdoorsnede van de vissendarmen na 90 dagen waarbij a: normaal voer, b: nieuw PVC, c: vervuild PVC. Bron: Pedà et al., 2016.

Dwarsdoorsnede van de vissendarmen na 90 dagen waarbij a: normaal voer, b: nieuw PVC, c: vervuild PVC. Bron: Pedà et al., 2016.

De onderzoekers concluderen dat plastic dat chemische stoffen opgenomen heeft, kan zorgen voor de ernstigste lichamelijke effecten. Die eigenschap van plastic vormt volgens de onderzoekers  een groot risico voor het mariene milieu, omdat er na 30 dagen al veranderingen  kunnen optreden.

livers levers fish

Microplastics tasten levers van vissen aan

De inname van microplastics kan ervoor zorgen dat levers van vissen beschadigen. Dat schrijven wetenschappers van de universiteit van Californië en San Diego State University in het vakblad Nature Scientific Reports.

De onderzoekers verdeelden de vissen in drie groepen met elk een ander dieet. Gedurende twee maanden kregen vissen een plasticvrij dieet, een dieet van ‘schoon’ plastic of een dieet van plastic afkomstig uit het mariene milieu. De laatste groep deeltjes waren voorafgaand aan het experiment drie maanden in zee waardoor ze gifstoffen uit zee bevatten.

Uit de resultaten bleek dat:

  • Levers van vissen met een plastic dieet lieten symptomen van vergiftiging zien
  • Eén vis die ‘schoon’ plastic gegeten had ontwikkelde een levertumor
  • Eén vis die plastic uit zee gegeten had ontwikkelde een tumor ter grootte van een kwart van zijn lever
  • Vissen die plastic uit zee aten ontwikkelden meer leveraantasting dan vissen die ‘schoon’ plastic aten, een indicatie dat de plastics in zee gifstoffen adsorberen.

Tijdens het experiment werden natuurlijke omstandigheden nagebootst. De onderzoekers tonen daarmee aan dat dergelijke effecten waarschijnlijk ook in de natuur voorkomen. Ze concluderen dat gifstoffen via plastics in vissen kunnen ophopen en dat de vergiftigingen het gevolg is van zowel geadsorbeerde gifstoffen als plastic zelf.

tafelzout table salt

Tafelzout vervuild met microplastics

Niet alleen vis en zeevruchten, maar ook ons tafelzout blijkt vervuild met microplastics. Dat concluderen Chinese wetenschappers van het State Key Laboratory of Estuarine and Coastal Research en het Research Center for Analysis and Measurement uit onderzoek naar verschillende zoutmerken afkomstig uit Chinese supermarkten. De resultaten verschenen op 20 oktober 2015 in het vakblad Environmental Science & Technology.

De wetenschappers onderzochten vijftien Chinese zoutmerken uit verschillende zoutbronnen: de zee, zoutmeren en zoutmijnen.

Resultaten (gemiddeld per kilogram zout):

  • Zeezout: 615 microplastic deeltjes
  • Zoutmeer: 204 microplastic deeltjes
  • Zoutmijn: 105 microplastic deeltjes.

Tafelzout bleek meerdere typen plastic deeltjes te bevatten waaronder een ruime meerderheid aan vezels en kleine fragmenten (94%). De overige 6% bestond uit folie, pellets en overige deeltjes. Naast het type deeltjes bepaalden de onderzoekers ook de soorten plastic die ze in het zout aantroffen. In zeezout waren polyethyleentereftalaat (PET) en polyethyleen (PE) het meest voorkomend, gevolgd door cellofaan. Zout uit zoutmeren en zoutmijnen bevatte daarentegen juist meer cellofaandeeltjes.

De plastics, samen met de giftige chemicaliën en zware metalen die ze opnemen vormen mogelijk een risico voor onze gezondheid en voedselveiligheid. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) adviseert om minder dan 5 gram zout per dag te consumeren. Volgens die richtlijnen zouden we per persoon zo’n 1000 microplastic deeltjes per jaar binnen krijgen alleen al van tafelzouten.

ademen
,

“We ademen schadelijke microplastics”

Microplastics in de lucht vormen een potentieel gevaar voor de gezondheid. Professor Kelly van de Londense King’s College: “Als we ze in ademen dan kunnen ze chemicaliën afgeven aan het uiteinde van onze longen en wellicht ook in ons lichaam gaan circuleren.” Hij lichtte een onderzoekscommissie van het Britse parlement onlangs in over de potentiële gevaren.

De microplastics in de lucht kunnen ontstaan door achtergelaten plastic dat uiteenvalt in kleine deeltjes of bijvoorbeeld uit zuiveringsslib dat op het land wordt uitgereden als mest. Het aantal microplastics in de lucht neemt alleen maar toe en de vraag moet gesteld worden in hoeverre ze schadelijk zijn.

Bestaande methoden voor het meten van luchtverontreiniging moeten aangepast worden om microplastics in de lucht te meten. Ook stelt de onderzoeker dat de hoeveelheid microplastics die mensen via het eten van zeedieren binnenkrijgen, relatief laag zal zijn ten opzichte van ingeademde microplastics.

Lees hier het bericht in The Guardian.

Luister hier naar een radiofragment van Radio 1 waarin milieutoxicoloog Colin Janssen van de Universiteit Gent meer uitlegt over de gevaren van het inademen van microplastics.